kırmızı paltolu kız

rengarenk!

2011-11-29T12:06:00.001+02:00

elimde bir düzine balon var, beni alıp başka bir dünyaya uçuruyor. beni beklediğini biliyorum, her zaman olduğu gibi candan ve şefkatli bir gülümsemeyle. onu görünce; bırakıyorum balonları, bırakıyorum kendimi..

kestane yapmış bana, beni kollarında götürmüş en tatlı rüyalara. sükunetin bu kadar coşkuya, en derindeki karanlığın böyle bir ışığa dönüşeceğini.. umut eder ama bilemezdim. şaşkınların en mutlusu benim!

loving you is like a song I replay

2011-11-15T23:19:00.001+02:00

ne zaman konuşsa tatlı bi akşamüstü esintisi oluyor o ses; yanağımı sevip, saçlarımı okşayıp öyle doluyor kulağıma. öyle bir bahçe ki karşıma çıkan; tabiat kışa hazırlarken kendini, benim içimde erik ağaçları yeşerdi. ve gördüm ki inatla sarıldığımız kabullerin, kendimizden çok sahiplendiğimiz varsayımların biraz dışına çıkınca hayat kocaman açıyor kollarını. zor bulunan eski bir filmi arayıp, buluyor.. şaşırıyorum. omlet yaparken içine bi kaç damla süt damlatıyor, aynen benim sevdiğim gibi.. süt kutusunun kesik kulağını lavabonun içinde görünce anlıyorum böyle yaptığını, gözüme sokmuyor. beni sev diyor gözleri, bazen cümlelerine saklanıyor bu isteği, aşkı bağırarak ısmarlamıyor.. o neredeyse oraya koşmak istiyorum.

bana sihirli bi değnek yapıyor. ucundaki püsküllere gecenin geç saatlerini, muntazam ellerini ve sevdiği şarkıları tutuşturuyor. kokusuyla boyuyor değneği, marifetiyle süslüyor. bütün bunlar önceki gün biraz buruk bi anımda "bi sihirli değneğim olsa" dediğim için. kalbi korkusuzca açınca harikulade bahçeler keşfoluyor, sihrin ta kendisi gözünün en içine bakıp, elini tutuyor.

gece

2011-10-23T00:16:00.007+03:00

geceleri yatmadan önce günün son sigarasını içiyorum odamın penceresinde, şehrin o noktadan görünen kısmı benim gibi uykuya dalmaya hazırlanırken. günün hesabı o sigarayla yapılıyor. bazen bi şeye isyan ediyor, bazen bi hayal kuruyorum o bi kaç dakikada. yaşlı bi teyzenin vesikalık resmime bakıp kehanet ettiği gibi, ayışığını izlemek de var bu merasimde.

geceleri uykuya dalmak öyle güzel ki, gözlerimin ardındaki beni biraz sonra kan ter içinde uyandıracak bi kabus olsa dahi. sabahları uyanmaksa tam bi dert! apar topar duş alıp, çoğunlukla makyaj yapmadan işe yetişmek üzere evden fırlayan ben her sabah aynı sözü veriyorum kendime: "yarından itibaren daha erken kalk, koşturmadan hazırlan, hatta kahvaltını evde yap." ve bu söz her bir sonraki gün itinayla bozuluyor.

sonra gün başlıyor. ofise gidiyorsam vasat bi tost ve çayla geçiştiriyorum kahvaltıyı. eğer sabah bi toplantım varsa daha beteri arabada vuku buluyor: bakkaldan alelacele alınan bi kutu kakaolu sütle midemi kandırmak şeklinde.

akşam oluyor; o gün belki iyi, belki kötü bi şekilde son buluyor. hafta arası işten sonra bi şeyler yapmayı seviyorum. benim için en kötü ihtimal direk eve gitmek. ki aslında o bile çok güzel; annem ve babamla yenen yemek, üstüne koltuklara yayılarak yapılan çay keyfiyle.

ve sahne yine gecenin oluyor. bi şeyler okuyup, biraz müzik dinleyerek hizmet ediyorum tüm gün özen gösteremediğim ruha. bi gün çok vaktimiz olacak diyorum ona bazen, kendimi bi evin bahçesinde görüyorum o an. güneş biraz ötemdeki ağacın yapraklarını aşıp sağ tarafıma vuruyor. tahta bir masanın üstünde domates doğramakla meşgulum. içerden radyonun sesi duyuluyor belli belirsiz. ve hayal burada bitiyor.

gerçeklerin bi kısmını da pencerede eğip büküyorum. kalan kısmıyla mücadele etmeye halim olmuyor. sigaramın son nefesi pek kıymetli; toparladık mı bugünü diyorum. cevap evetse kor son kez yanıp sönüyor. yok hayırsa gece her zamankinden karanlık oluyor.

bu post naftalin kokar

2011-07-09T12:32:00.007+03:00

Seferihisar'da oglen gunesi altinda kafamda ucusan onlarca dusunce kelebegini tek bi hamlede agima dusurebilecegime inanarak yazmaya basliyorum isbu post'u. Is gunlerinin en mustesnasi guzeller guzeli Cuma'yi izin aldim ve Persembe aksami yolculuk suresinden uzun rotari olan bi ucak yolculugu yaparak buraya, Seferihisar'a vardim. Anneme ve babama kavusmanin yani sira, kendimi kendi cocuklugumun kollarinda buluverdim bi anda. Bu tip yazliklar bi yerde emektar esyalarin siginagidir ya.. Simdi gozunuze komik gelen bi biblo, deseni zihninize dovulmus bi pike, hala hayranliginizi toplayan ikonlasmis bi vazo.. Ergenlikte ustune misralar kazidiginiz bi masa.. 'Cocukluklar cocuklardan azdir' gibi. Tum kis sessizce sizin gelisinizi bekler koca evle beraber. Bekler, cunku onlarin bizden daha iyi bildigi; yas gectikce hayata gecmisimizle tutundugumuz, yasadigimiz “o” anla degil. Ve en canimizi acitan detaylari garip bi vakurla (doğrusu: vakarla) aniyoruz, tipki o esyalar gibi dirayetli..

Kelebeklerim denize dogru ucuyor dostlar, simdilik bu kadar.

***

vakur
sf. Ağırbaşlı, onurlu: “Mamafih çok kibar, terbiyeli, nazlı ve vakur bir kadın.” -E. İ. Benice.

vakar
a. Ağırbaşlılık: “Hepsi temiz, hepsi yeni giyinmiş askerin vakarı, efendiliği üstlerinden akıyor.” -H. E. Adıvar.

pşşt neredesin hey?

2011-02-22T00:24:00.003+02:00

ne güzel bi ara pıtır pıtır yazıyordum bi şeyler. noldu yahu, yine teklemeye başladım!

üstelik iş değişikliği sebebiyle artan hayat kaliteme rağmen.

üstelik kafam hala çok dolu ve kalbim ziyadesiyle kırıkken.

gelsin bahar, geç olsun akşamlar, hadi..

solumda kırmızı ve harikulade şarap şişesi..

2011-01-29T15:06:00.005+02:00

anlatacak çok şey var. ve fakat 'kelimeleri arka arkaya dizmekten aciz' dönemlerimden birindeyim.
kış biraz geç ama sinsice geliyor, yine de bahara yakınım sanki. bi kaç güne dökülürüm, şimdilik burdan buyrun:

~~~

‘Şarap ve klasik müzik eşliğinde yazıyorsunuz; neden jazz ya da rock değil ve esinlenmek için ne kadar şarap içmeye ihtiyaç duyarsınız?'

-Jazz ve rock beni klasik müzik kadar yükseltmiyor. Klasik müzikte yüzyılların izi var bir kere. Daha çok kan, daha çok biçem.. yerinden kalkar yürür ve gitmiştir. Jazz sızlanıp durur. Rock ise daha gürültülü ve yapmacıktır, o büyük ve heyecan verici kumardan uzaktır..

Yazarken ufak ufak içerim. Bir şişe şarabı bitirmek iki saatimi alabilir. Bir buçuk şişeden sonra yazının kalitesi düşer zaten. Ondan sonra barlardaki sarhoşlardan farkım kalmaz; kendini tekrar eden sıkıcı bir ahmak..

'Alkol, atlar ve daktilo benim gerçeklerden kaçış yollarımdır diyorsunuz; gerçekler sizin için nende bu kadar korkunç? Canınız çok mu yandı da şimdi herkesten kaçmaya çalışıyorsunuz?'

-Gerçek herkes için hayli korkunç olabilir. Çoğu hayat mutlu değil. Çoğu insan hayatını nedensiz yaşar. Ya da nedeni başka kaynaklarda, başka yerlerde, başka kurumlarda ararlar. Kendine özgü ve doğal ruhların sayısı çok değil.

Ben münzeviyim. İnsanlardan kaçıyorum çünkü ilgi alanları genellikle sınırlı ve bayağı, ayrıca kötü niyetli ve can sıkıcılar.. hayvanlar, öte yandan harikulade yaratıklar. Gözlerindeki ve beden dillerindeki güzelliği fark etmek yeterli. İnsanlar o kadar iyi görünmüyor, o kadar güzel ya da sahici davranmıyor..

'Peki gerçeklerden kaçmak istiyorsanız kitaplarınızın çoğu neden otobiyografik?'

-Kitaplarımın çoğu neden mi otobiyografik? Neden sabahları başkalarının değil de kendi ayakkabılarımı giyiyorum? Neden komşularımın değil de kendi düşlerimi görüyorum? Ben sadece yapay ihtiyaçlar yüzünden çarpıtılmış sıradan gerçeklikten kaçmaya çalışıyorum.. Hayat hakkında tek bir kötü söz edemeyiz çünkü onu hiçbir şeyle kıyaslayamayız.. İnsanların hayatta ve hayata karşı yaptıkları asıl tatsız olan..

'Alkol birçok Amerikalı yazarın sonu oldu (O’Neill, Faulkner, Hemingway, London ) sizin sonunuzun da aynı olacağına dair kaygınız var mı? İçkiyi bırakmayı hiç düşündünüz mü?'

-Saydığınız yazarların sonunun alkol yüzünden geldiğinden hiç de emin değilim.. Belki başka bir şey yüzünden geldi sonları.. Bir yazarı mahvedebilecek o kadar çok şey var ki.. Bunlar büyük şeyler de olabilir, ardı ardına gelen küçük şeyler de.. Ya da bizim farkında bile olmadığımız şeyler .. Yaratıcılığın kaynağı çok gizemlidir.. Hiçbir şey bilmiyoruz hakkında..

Hayır, içkiyi bırakmayı hiç düşünmedim. Benim için son derece memnuniyet verici, makul ve yaratıcı bir faaliyet.. Yakında yetmişime basacağım ve çoğu insanın içtiği su miktarından daha fazla alkol tükettim..

'İleriye dönük umutlarınız var mı?'

-Daktilonun başına geçip kağıt takmayı umuyorum; tuşların takırtısı, radyoda klasik müzik, solumda kırmızı ve harikulade şarap şişesi.. Bundan da iyi, daha şanslı ne olabilir? Bu her şey..’

Güneşe Uzan / Charles Bukowski

selamün hello ikibinonbir

2011-01-02T02:51:00.009+02:00

bi yılı daha çekmeceye sokuşturduk ve şimdi karşımızda aynı makus talihe tabi bi başka yıl var ama bi süre kendisinden şöyle bahsedeceğiz: yeni yıl!

tam bu noktada flashback yapmak suretiyle geçen yıl bu zamanlara göz atıyor ve bi de ne görüyorum! yeni yıldan temennilerim özetle "fazlada gözüm yok, nolursa olsun, olanlar kalsın" tadındaymış. noel baba şu meşhur kahkahanı bi de kıçınla atar mısın lütfen: ho ho ho!

inadına ters köşe golleriyle dolu bi yıl oldu geride bıraktığım, o kadar ki çölde kutup ayısıyla karşılaşmadığım eksik kaldı. sevgi pıtırcıklığı yapıp iyileri listelemek isterdim ama pek bi şey bulamıyorum hakkaten! giderayak şöyle bi iki güzellik oldu yalnız, es geçmeyelim:

1- şöfer karameL

10 senedir cüzdanımda kimlik niyetine taşıdığım ehliyetim esas misyonuna kavuştu. artık araba kullanabiliyor, hatta araba kullanırken muhabbet bile edebiliyorum. üstelik park etme becerimin de fena olmadığını söylüyor bu müthiş deneyimi benimle paylaşan şahıs ve kuruluşlar..

2- karameL has ended her relationship with smoking

yanlış duymadınız cankuşlar, sigarayı bıraktım. 11 senedir fosur fosur içtiğim sigaradan iman gücüyle kurtuldum! pardon I am out of iman, düşünce gücüyle kurtuldum diyeyim. yani hiç bi dış etkene başvurmadan ve maruz kalmadan "ben yaptım oldu" (ağaoğlu ekolü) şeklinde ettim bunu. nasıl bi zihin düzeyinde filizlendi bu karar bilemiyorum ama şu an sigara kokusu midemi bulandırıyor. bi ara multiple personality durumları mı var lan bende diye tırsmadım değil ama kendimi çok iyi hissettiğim bi gerçek. üstelik pek çok sigaraperest için ciddi bi mevzu olan sigara içmeden alkol tüketmek tabusunun da tozunu attırdım! şimdi lütfen kemiğimi atın önüme, ödüllendirin beni!

3- o şimdi uzman

geçen hafta ofiste yaşadığım bi buhran anında beni makamına kabul eden üst düzey yöneticilerimden biri verdi bu müjdeli haberi. aynı işi yapmaya, aynı emirlere itaate devam edeceğim ama uzman diyecekler artık bana! olay bundan ibaret yani. ama insan kaymakları tarafından yapılmış bi duyuru yok henüz, vazgeçmişlerdir belki de, bilemiyorum..

***

astrolojik açıdan 2011 fena geçmeyecek gibi. buradan güneş sistemine yanarlı dönerli meyve tabağı yolluyor, gezegenlerden abuk sabuk açılara girip artistlik yapmamalarını rica ediyor ve yukardaki müthiş öpüşme sahnesi bu yılın totemi olsun diyorum!

bi de, bi de, bi de..

kendimi durduracak değilim, bu alıntı üstünde düşünmeye çok ama çok ihtiyacımız var!

aşk konusunda ne düşünmüşsek, yüzyıllar önce nasıl sevmişsek bugün de bunu aynı ilkel, kaba ve totaliter biçimde sürdürüyoruz.

aşkın evriminde duraksama olmuş bir yerlerde, bir zamanda, kendi içimizde… amerikalı yazar Saul Bellow’un dediği gibi, “radyasyondan çok birbirlerinin kalplerini kırmaktan ölüyor insanlar.”

Cehenneme Övgü / Gündüz Vassaf

make love not war, yoksa bu dünya bize dar diyerekten uzuyorum buralardan.
bay bay!

you are a risk that I am willing to take

2010-12-19T01:45:00.006+02:00

kisa ve yogun gecen haftaya nispet yaparcasina solugu taksimde aldim dun is cikisi. promili yuksek bi gece oldu ama eglendim dogrusu. tek bok yani cok sigara icmemdi, bu sabah birakicam meredi hiriltilariyla uyandim, o derece.

tabi bu eglencede leptapimi arabasinda muhafaza eden guzide kollegim captain queen b'nin katkilari yadsinamaz. kendisi bana 5 dk uzaklikta ikamet ettiginden bi ara ugradim; hem kahvesini ictim, hem de emaneti aldim. ordan cikinca hava bi mis geldi bana. anyoldasim ipod kulagimda, ellerim ceplerimde yurumeye basladim. magazalar ve evler suslenmeye baslamisti. yeni yil! tabi ya, hilary kusuma kart atmam gerek! britis milletinin yillik postakarti giderini biliyor musunuz? 3 milyar pound! meramim netlesmistir sanirim. tabi bu sebeple de envai cesit kart bulabilirsiniz dandik bi kosebasi marketinde. gelin gorun ki canim memleketimin guzel insanlari hem okumaktan, hem yazmaktan pek hazzetmezler. bu sebeple mahallemizde mevcut olan dev kitapcida dogru duzgun kart olmamasini normal karsilayip, kotunun iyisi bi tane ve minnos bi moleskin alarak alisverisimi bitirdim ve eve dondum.

cumartesi aksami bu tip heyecanli aktiviteler ve bolca yayilip yuvarlanmakla gecti. yani cuma cumartesiyi goturdu malesef! biraz kurk mantolu madonna okuyup oyle yatacaktim ancak gozlerim bi caponunki kadar kucuk su an, bu gecelik kitabi pas gecsem iyi olacak!

gute nacht ve schlaf gut diyerek huzurlarinizdan ayrilanzi dostlar. bip.

ping pong! ding dong!

2010-12-11T14:32:00.006+02:00

blogu alıntı ve özlü sözlere boğmak yönünde bi eğilimim olduğu düşünülmesin ancak şu aşağıda okuyacağınız paragraf bana sille tokat girişti, öyle ki kumbaraya atmadan edemedim.

mühendislik okurken tarumar olup, kafasını kallavi formüllerden sıyırmaya teşebbüs eden, hayata doğru bakan, hatta bodozlama dalan her kişiyi etkiler şu satırlar..

tek şart mühendislik formasyonundan geçmek değil tabii, ama onlar -sanırım- daha iyi anlayacaklardır beni..

‎''İkinci Dünya Savaşı'nda torpidoyla batırılan bir Japon şilebi, Tokyo limanının dibinde yatıyordu, gövdesinde koca bir delikle. Mühendislerden oluşan bir ekip şilebin su yüzüne nasıl çıkarılabileceğini tartışırken aralarından biri çocukluğunda seyrettiği bir Donald Duck filminde okyanusun dibinde yatan bir geminin gövdesindeki kocaman bir deliğe pingpong toplarının enjekte edildiğini ve geminin o suretle yüzdürüldüğünü anlatıyor. Ekip bu hikayeyi kahkahalarla dinliyor. Fakat uzmanlardan birinin aklı bu çözüme yatıyor. Peki, dünyanın neresinde 20 milyon adet pingpong topu bulunabilir? Elbette sadece Tokyo'da. Ve 20 milyon pingpong topu o şilepteki deliğe yerleştiriliyor, şilep yüzeye çıkıyor. Mükemmel çözüm. Etik sorunların çözümü ancak tamamen farklı bir düzeye geçildiğinde bulunabiliyor. Ayrıca en terso durumlarda insanın kendine güvenmesi gerekiyor.''

Tom Waits

ve şu 'en terso durumlar' meselesinin de hastasıyım. on puan.

"bende inanmak noksanmış"

2010-11-28T02:38:00.012+02:00

içgüdülerimiz varolmamız, sürmemiz için sigortalasa da hayatı, şuurun bi noktasında takılıp ‎bazen, karanlığa doğru çeviriyoruz yüzümüzü. isteyerek yapıyoruz bunu. hırpalıyoruz aynadaki aksimizi, tam gülümseyecekken büküveriyorum dudağımı misal. ben de yapıyorum bunu.

mutsuzluğu üretmek kolay. çünkü gittikçe yalnızlaşan bi kalabalık olarak gittikçe çirkinleşen bi dünyada yaşıyoruz. inançlarımız korkuyla beslenmiş. geceleri radyoda şiir okuyan o adam gibi konuşmak istemezdim ama maddeden değil, sevgiden tasarruf etmişiz.

bugün olanı anlatayım. bi yerde bi paragraf okudum, bi arkadaşım vesilesiyle.
bi şeyler çözüldü içimde ilmek ilmek. sanki zaten bildiğim bi şeyi unutmuş, bu sayede hatırlamış gibi oldum. bi an gelir ve işte bu ulan der ya insan, işte bu ulan dedim ben de. işte bu!

istanbul lodos, ben süt liman.
başka bi paragraf adıyorum bu şevke;
azdan hatta hiçten sadece yokluk değil, mutluluk da çıkar, inanıyorum, korkmuyorum.

"Yanımda dostların en koyusu, kadehimde sakız rakısı, dilim kekeme, elimde olta, oltanın elinde zoka, sandalda Barba Stanco, küpeştede Sivriada, yıldızlar bağrımda; dümendeyim. Motor hışır hışır hışırdıyor. Ağaçlar yıldızları, ağaçlar tepeleri, köpek sesleri sabahları getiriyor. Bir balık kokusu içiyorum. Bir Rum evinden midye tavası, bıyıklarımın içinden anason kokusu geliyor."

Kalinikhta/Sait Faik Abasıyanık

why not?

2010-11-23T00:02:00.014+02:00

You see things; and you say,

"Why?"

But I dream things that never were; and I say,

"Why not?"

George Bernard Shaw

halet-i memuriye

2010-11-21T23:12:00.012+02:00

orhan veli'yi 'o' güzel havalar mahvetmiş, beni ise bu 9 günlük tatil..

şikayet etmiyorum tabii, gani gani tatil yağsın üstümüze! ve fakat gerçekler acıdır ve acıtır:
2011 takvimine göz gezdirince böylesi efsanevi tatiller hususunda kurak bi döneme gireceğimizi görüyorum. dolayısıyla yıllık izinler daha bi kıymetli olacak hiç şüphesiz..

son tatil günümün yaklaşık dört saatini ekmek teknem leptapımın başında geçirdiğimi de eklemek isterim. bu sefer serzeniş yok, iyi oldu, hatta oh oldu bana. gerçek hayata yumuşak bi geçiş yapmış, hali hazırda bed olacak pazartesi sabahımı bi nebze ferahlatmış oldum. içimdeki deli karameL avaz avaz bağırıyor yine: bırak bu işleri kızım, bas git! diyor, duymazdan gelmeye devam ediyorum.
itinayla böğür dövülür.

konuyla endirekt alaka: vincent van gogh - the siesta

biraz önce 19 numarayla pazar kahvemizi içtik. kendisi bu tatili sharm el sheikh'te zilyon çeşit balıkla yüzerek geçirdi, kıskanmamak için evliya olmak lazım. laf lafı açtı, konu önce bisiklete, sonra dansa geldi. ben kendime bisiklet arkadaşı, kendisi kendisine salsa arkadaşı bulmuş oldu. ortak fikrin özeti: bu kış kestane yiyerek geçmez!

hadi bakalım pijamaları giyme vakti. buono notte gençlik, karameL kaçar..

bittersweet symphony

2010-11-20T11:50:00.010+02:00

şimdi haftaya bi adet bekarlığa veda var. sonraki hafta bi adet düğün. ondan bi on gün sonra kardeşim gelecek uzaklardan ve üç hafta burada olacak. kutlanası bulmasam da yılbaşı yaklaşıyor. ocakta zey'in doğumgünü var. şubatta müstabel gelinimizin. mart'ta londra kaçamağımız olacak cümbür cemaat. nisan'da iyi ki doğdum maalesef 30 oldum diyeceğim. mayıs gibi bahar çöker her yerlere. haziran'da ufak ufak eşeleriz sahilleri. temmuz ağustos öyle böyle geçer. sonra eylül, ekim, kasım..

bi sene sonrası ne kadar yakın oturup düşününce,
geriye dönüp bakınca ama
bi sene öncesi ne kadar uzak..

well I've never prayed but tonight I'm on my knees
I need to hear some sounds that recognize the pain in me,
I'll let the melody shine, let it cleanse my mind, I feel free now
but the airwaves are clean and there's nobody singing to me now

böyle tatile ben kurban

2010-11-19T00:04:00.013+02:00

hellolardan bi demet!

efenim ziyadesiyle uzun geçen bu tatilde blogumu pas geçseydim ayıp edecektim. tam da bu sebeple başlıyorum.

cuma günü ofisten uçarcasına çıkıp direk kuzenlere bağlandım. orijinal planımız olan kadıköy'de rakı balık sefasınıdan vazgeçip evde şarap pizza olayına girdik. bin farklı muhabbete nispet geceyi biraz erken noktaladık; öyle ki hepimiz evin farklı noktalarında uyuyakaldık. ertesi sabah evin beyi olan sevgili eniştem mükellef bi kahvaltı sofrasıyla günaydın dedi bizlere.. yedik, yedik ve yedik.

aynı günün akşamı çok sevgili bi arkadaşımın pek muhterem eşinin doğumgünü münasebetiyle fasıllanmak üzere rotamız beyoğlu'na çevrildi. yedik, içtik ve içtik. ben biraz fazla içtim, biraz fazla güldüm, biraz fazla eğlendim. diyeceğim o ki iyi geldi. geceyi yaş ortalaması 19 olan bi barda saçma sapan danslar yaparak noktaladık ve evlere dağıldık.

ertesi gün, yani oda sıcaklığında ve atmosferik basınçta pek sevmediğimiz bi gün olan pazar günü beklenilenin ötesinde bi dinçlikle kalkıp yine bi önceki akşamki takımla forum istanbul isimli heyhüla alışveriş merkezine yollandık. maksadımız pek ulviydi: h&m'i tavaf edip hacı olmak. olduk efenim. fena diildi, h&m yani. yoksa o manyak kalabalık ve curcunaya rağmen yine de çok güzel bi gün geçirdik. en güzel kısmı bahsi geçen avm'de keşfettiğimiz earth cafe adlı mekanda yediğimiz leziz yemekti. yine yedik, yedik ve yedik.

pazartesi günü uzun zamandır görmediğim sevgili arkadaşım zuzuyla buluştuk ve moda beppe'de kahvaltı ettik. yazının bu noktasında bi es vermek istiyor ve vedat milor'la hiç bi akrabalık ilişkim olmadığını belirtmek istiyorum. evet ne diyordum, kahvaltı ettik. moda'dan havalanıp kadıköy'de dolanarak hedeflediğimiz yorgunluk seviyesine ulaşıp eve gitmeye karar verdik. bu seferki menümüzde annemin şirince'de zulaladığı şaraplar vardı. karadutu beğendik ve huşu içinde seyreden bi muhabbetle bi şişe şarabı usulca devirdik.

ta taaaa! bayramın 1. günü geldi çattı. sabah erkenden kalkıp, sırt çantamı hazırladım. zuzuyla komşufırın'da yapılan hızlı bi kahvaltı sonrasında ben, teyzem, teyzemin iki kuçusu, iki adet kuzen ve bi adet enişteyle memleketimiz ereğli'ye doğru yola koyulduk. ve böylece her zaman olduğu gibi tüm aile bayramın 1. günü buluşmuş ve koklaşmış oldu. artık ne yedik ne içtik saymayacağım, görgüsüz bi obez sanmayasınız beni.

bayramın 2. günü ereğli'den istanbul istikametine, çocukluktan yetişkinliğe (bunu söylemek hala ağır geliyor, gerçekler ne acı), totalde 3,5 saat süren bi otobüs yolculuğu yaptım. yolculuk kısa olmasına rağmen toplamda 3 kere ikram yapıldı. insanların çubuk kraker, topkek ve koltukların arkasındaki bit kadar ekrana olan yoğun ilgisinin tersine anyoldaşım ipod kulağımda, camdan sonbaharın türlü tezahürünü seyretmeyi tercih ettim. yalnız servis yapan gördüğüm en güleryüzlü otobüs çalışanı cengiz bey çayımı şekersiz içtiğimi gayet net biliyor artık.

akşam eve gelip çalıştım. bzzzzztttttt. yanlış okumadınız, gerçekten çalıştım. böyle uzun bi tatili leptapın kapağını açmadan geçirmek ha? valla çarpılırım. olsun, kulağa pis geliyor ama kaynağı belirsiz bi motivasyonla yapmam gereken işlerin bi kısmından kurtulup, tuhaf bi huzur haliyle yatağıma yollandım.

ve bugün. bugün çok güzeldi! daha güzel olabilirdi (şımarıklık etmiş diilim, var bi bildiğim) ama yine de çok güzeldi! sabah erkenden maşukiye'ye doğru yola çıktık. hava pırıl pırıl biz cıvıl cıvıldık! maşukiye'de tahminlerimizin ötesinde bi insan seli karşıladı bizi. internetten aldığımız tavsiyeye dayanarak bi yere oturduk ve uslu uslu kahvaltımızın gelmesini bekledik. mekan o kadar kalabalıktı ki, sipariş vermek için yöneldiğimiz amca kişisi bize fırsat bırakmadan "yetişebilirsem gelcem" dedi. müteşekkiriz ki yetişti. yedik, içtik, konsept gereği herşey kiremitte servis edildi. misal şöyle bi diyalog mevcut harddiskte:

-sucuk tava alabilir miyiz?
-yokkhh.. tavada olmaz.. kiremitte yaparız ama..
-eee oluuur.. @$½&*

efenim kahvaltıdan sonra yeter popoları yayıp oturduğumuz, biraz yürüyelim dedik. maşukiye'yi mekanları atıp layerlı düşünecek olursam, şirin bi çay ve çevresindeki doğadan sebep şirin bulabilirim. havası mis gibi. ancak derme çatma, uydurma kaydırma yapılmış özensiz mekanlar maalesef hem gözü hem ruhu yoruyor. yine de azmettik ve çay boyunca, minik şelaleleri seyrederek kısa bir yürüyüş yaptık. finalde susuzluğumuzu bi miktar birayla giderip, istanbul'a doğru yola çıktık.

bitmedi. haydin lunapark diyerek bostancı'ya konduk. yükseklik korkuma gem vurup coaster'a binmeye razı geldim. bi miktar küfür ettim. coaster'dan tek parça çıktıktan sonra, bu sefer hız tutkumuza yenilip russian mountains adlı oyuncağa bindik. bu tecrübeden sonra iç organlarımın tıp literatündekiyle aynı dizilimde olmadığını iddia edebilirim. ama yetmedi, daha biletimiz var, şu tapis masum bi şey galiba diyerek günün en büyük manyaklığına imza attık. yok böyle bi şey. balkondan aşağıya bakamayacak kadar yükseklik korkunuz varsa hiç niyetlenmeyin. bu tapis sadece yükseklikle aşık atmıyor, aynı zamanda gereksiz hızlı. kallavi küfürler eşliğinde o aletten de tek parça inmeyi başardım. takım arkadaşlarım cengaverlik edip street fighter adlı başka bi manyaklığa daha imza attılar, ben o sırada aşağıda tırnaklarımı yiyordum. ve finali çarpışan arabalarla yapıp, huzura erdik efenim. muhtemel istifraların önüne geçmek için boş mideyle ettik tüm bunları, eee aç ayı oynamaz. karnımızı doyurup takımdaki müstakbel gelin-damadın evine geçtik. beyler playstationlanırken, biz kız kısmısı yaklaşan düğünden, ayakkabılardan ve astrolojiden dem vurup derinlere dalmadan tatlı tatlı muhabbet ettik. sonrası evlere dağılmaca.

bu kadar anlattın, bize ne demeyin. benim şu yukarda saydığım her bi detaya o kadar ihtiyacım vardı ki! kurban bayramından hazzetmem ama tatili iyi geldi. huzurlarınızda ailemin varlığına ve arkadaşlarımın canlığına yeniden şükredip, yazıma bi süredir tekrarlamaya mecalimin olmadığı bi şiir ile son veriyorum:

en güzel günlerimiz
henüz yaşamadıklarımız.
ve sana söylemek istediğim en güzel söz
henüz söylememiş olduğum sözdür.

hepimize iyi günler!

save as as it is

2010-10-31T01:18:00.002+03:00

selam!

sessizlik yemininden çıkmış gibiyim. tam da bu sebeple "selam" dedim. 13 temmuz'dan bugüne dek bi kaç günde bi, tamam bu süre bazen haftaları bulabiliodu ama ara sıra da olsa bloga girdim, bi şey yazmasam da eskileri okudum bazen, bazen belki diyip boş bi sayfa açtım, her seferinde de yazmadan kapattım. işte bundandır elimi kolumu nereye koyacağımı bilemeyişim.

neden şimdi? net bi cevabı yok ama demin bazı postları silmek isterken buldum kendimi. bazı tatsız iç çekişlerimi. internetteki özel alanlarınızda her boku yemeye muktedirsiniz. beğenmediğiniz fotoğraflarınızı, kafa güzelken yapılan muziplikleri, size kazık atan eski dostları vb. silmeye de.. ama bunu yapmamaya karar verdim. karar demek bile saçma, saniyeler içinde mıncırdım zihnimi ve silmicem be hatta daha da yazıcam hıh! dedim. bi kaç yazı silerek hikayeyi değiştiremem. kırmızı paltolu kız en nihayetinde kendim için yaptığım bi şey. ve burdaki sevimli/sevimsiz her detay benden ve bana ait. net mi? flu mu? nasıl göründüğü umrumda değil.

fazladan bi saatimiz var bugün. saatlerinizi geri, kendinizi hafife almayı unutmayın..

halfway

2010-07-13T20:41:00.006+03:00

sanki nasılsın diye soran biri varmış gibi cevap vermek istiorum: iyiyim. tabi iyi göreceli bi kavram. çok şükür sağlıklıyım, biraz hırpalasa da çalışıp üç beş kuruş kazanıorum. ailem afiyetli. en süperi de çok iyi arkadaşlarım var benim. haftasonu haftaiçinin acısını çıkartabiliorum. kalbim ağır yaralı olmasına rağmen çarpıo hala, ki bu da pek müthiş..

nereye gittiğini bilmeyen, şimdilik bunu çok da önemsemeyen bi haldeyim.
biraz kilo aldım, 29 yılın en tombik zamanlarını sürüorum ama yakıştı galba.
haftasonu annemle babamın yanına izmir seferihisar'a gitcem.
anne yemeği baba sohbeti eşliğinde resetlenmeye..

2010 a boş bi post it yapıştırmışım yılbaşında. nasıl dolacak izleyelim görelim demişim.
yılın yarısı zart diye geçti bile. nasıl geçtiği de bakınız aşağıda, malum.
ikinci yarı için başımı eğecek, hamdolsun diyecek değilim.
silkinmek, harlanmak lazım.

iyi akşamlar.

eşyanın tabiatı, yalnızlığın külliyatı!

2010-06-28T20:51:00.006+03:00

bilgisayar bana bi takım sorular soruyor. daha sonra bebeğem diorum.
bi daha soruyor. bi daha sorma leaan düdük diorum.
anlıyorum ki benim artistliğim eşyalara söküyor.

servisten inip bakkala giriorum.
siyah bi torbada sunulan bi kaç şişe bira alıorum.
yanımdaki adam bana doru dönüp karameL sensin di mi diyor.
hee benim de sen kimsin amcacım?
hassektör babamın arkadaşı çıkıor adam.
elimdeki torbaya bakıo dik dik.
ne var yahu!?!?! iki keyif yapcaz kafam bozuk, üstelik 30 yaşındayım bi dokuz ay kadar sora.
nedir yani?!

evdeyim. pijamaları çekmiş bi miktar müzik eşliğinde oturuorum.
bilgisayar bana bi takım sorular soruyor. daha sonra bebeğem diorum.
bi daha soruyor. bi daha sorma leaan düdük diorum.
anlıyorum ki bazen insanın yanında sadece eşyalar oluyor.

beauty in the breakdown

2010-06-27T22:59:00.009+03:00

bana ağır gelen duygulardan kurtulmanın çabasıyla geçti günler, bu arada günlük hayatın seyri epeyce değişti.

işe güce karıştım, bu olurken ben karmakarışıktım. hem derlenmeli toplanmalı, hem yepyeni bi şeye alışmak durumundaydım. eti sıkışır ya insanın, canı orada atar hani. canımın attığı yerde durup uzun uzun o yaraya bakamadım. işe sardım türkçesi. bazen sabahları serviste bi yumruk oldu canım, geldi oturdu göğsümün ortasına taş gibi. bazen öğlen yemekten sonra içtiğim sigaranın buruk nefesi, gece yatmadan önce dinlediğim son şarkı oldu.

beni benden kaçırdılar türkçesi ama ahtapot gibi sarıldım yine hayata.

yine yaşıcam ulan dedim.

tüm eşyaları yakar baştan yapar, bahçemi tekrar ekerim dedim.

hiç kolay değil, hala nefesim tıkanıyor ama yol alıyorum ben de, görüyorum.

elalem ne bok yerse yesin, onlara afiyet bal şeker.

benim alemim bana yeter!

sensağbenselametspor

2010-05-11T00:03:00.004+03:00

şimdi son zamanlarda can biraz sıkkın, halet i ruhiye bulanıktı. emolardan emoydun demeyin sakın bana! blog düzlemindeki izdüşümler ister istemez daha huysuz oluo. normal hayattan farklı olarak bu sayfada böğürerek ağlamaya hakkım var diye düşünüorum. yine de çevreye verdiğim rahatsızlıktan dolayı dudağı büken üzgün surat ifadesi.

işbu post karanlık bi hüzünden ziyade limoni bi aydınlık vaat edio.
çağımızda zilyon tane minvale takılıor, yine bi o kadar motto dolduruoruz sepetimize. bunlardan en rağbet göreni : "kendine nasıl davranılmasını istiosan aleme de öle davran"
şahsen benim sepetimde de mevcuttur bu fikir. ilkeli olmak, ahlaka rağbet etmek, insanlıktan ödün vermemek gibi koordinatlardan geçer yolum. gerekirse yolu uzatır, accuk zahmet eder, fikir zikir senkronunu kaybetmemeye gayret ederim.

insan denen, her biri karanlık ve dipsiz bi gezegen. bedenlerin faniliği ile ruhların sonsuzluğu varoluşun en süper ironisi bence. karşındakini anlamak şöle dursun, kendini bile çözmenin ne kadar zor olduğunu defalarca deneyimlemedik mi? yine de bazı temel noktalar, basit matematikler var ki üstünden zıplamamalı, es geçmemeliyiz. çünkü özümüz o sektiğimiz sokaklara dönmek istio eninde sonunda. karanlıktı korkmuştun, yememişti yürüyememiştin ama sonucu kaydırdın bebeğim, apırsan da köpürsen de o yoldan geçeceksin.

ya korkmayı anlıorum aslında. kolaya kaçmayı. şöle gözü seyirtip yanındakinden kopya çekmeyi. ama bunlar asgari huzuru öteleyip mutlak mutsuzluğa yaklaştıran yöntemler. terli terli soğuk su içmek gibi. daha da kötüsü varolanı yeniden ve salt kendi menfaatin için yorumlamak. yani yalan yahu. beterin beteri bişi. eşşeklik.

çık karşıma budur de. gece yastığa yorgana fısıldamakla olmaz. kazı çevirmekle lafı döndürmekle olmaz. küçük senaryolar yazıp oynamakla hiç olmaz. çok iddialı olacak belki ama hemen herşeyin farkındayım. uzaydan bile hissedilio bazı şeyler, ki hisler kabul gören hakikatlerden daha makbuldur. sen de sahip çık hislerine, dan dun da olsa söle. rahat rahat yat uyu. tertemiz uyan, ne bok yersen ye sora. ben tamamım.

nisanı ıskalamış olabilirim ama mayıs benden kaçamaz!

2010-05-04T00:14:00.007+03:00

pablo picasso - table in front of the window

son günlerde şuna takmış vaziyetteyim.

"lost till you are found, swim till you are drown
know that we all fall down"

top yere çarpmadan zıplamaz,
gözüm uzaklarda, gördüklerim masanın dördüncü ayağı.

hasta la vista!

dedem için

2010-04-30T22:46:00.012+03:00

tam 2 sene önce bugün dedemi kaybettim. zaman garip bi hızla geçio. onun yokluğu kaybolmadı hiç. acılar hafiflio, dinio hatta ama o anlar hiç gitmio göz çeperinden.

yıllarca çok susmuş az konuşmuş, kocaman bi adamdı o. salonda hep aynı koltuğa oturan, eski model karakterli arabalar kullanan, buzdolabında her daim iki teneke kutu birası mevcut bi adam.

ölüp gideceğiz en nihayetinde. aralarında muhteşem istiridye kabukları olan bi kum öbeği gibi hayat. kiminin kenarı kırık olacak, bu yüzden de kimse toplamayacak o kabukları. kimi açılmamış olacak, korkacaklar onları açmaktan.

içinden ne çıkar belli mi?

güzel uyu dedecim. güzel çiçekler açsın üstündeki toprakta.

ikinoktaüstüste

2010-04-29T23:49:00.007+03:00

dün gece yattığım yerden duvara bakarken düşündüm:
hani ışığı kapatırsın ve pencereden bi acayip gölge geçer duvara..
bi ağacın dalları mesela. hafif bi esinti ya da sağanak yağmurla biraz değişir bu resim ama hep ordadır bi şekilde.
işte o gölgenin, odana konuk olan geceleri, geceleri ne kadar yalnız kalsan da seni bırakmayan o gölgenin bi adı olmalı. birileri buna bi kelime icat etmeli.
adı konmamış ne kadar çok şey var di mi?

giderek kabullenilen haller.
dirençsiz savrulmalar.
hala pek çok şey "saçma" dan öteye geçemio benim için..
ama en azından
bazı şeyleri olduğu gibi bırakmam iyi sanırım.
çünkü karşılığı bomboş olan o kadar ikinoktaüstüste var ki,
kelamsız bi dolu an..
çok iş var çok. hayat bayağı kocaman bi şey.

paradiso perduto

2010-04-23T18:26:00.009+03:00

bavullarda eşyalar, içimde buruk bi heyecan ve özlemle döndüm türkiye'ye.
14 nisan'da kapandı londra defteri. peak season geçti gitti, yordu biras beni.
yoruldum ama başardım işte. şimdi yurdumda, evimde, odamdayım.
kavuştum tüm çarpıntı ve sızılara.
eşyalar yerli yerinde, yerler milim oynamamış.
ama kocaman yıkıldım olduğum yere, pufff dedi kum oldu sarayım.
tahtım tarumar, bahçem derbeder.
boşluğa koşmuşum meğer.
kalakaldım..

ayrılıklar kaç çeşittir?
kısa ayrılıklar, uzun ayrılıklar.
zoraki ayrılıklar, gönüllü ayrılıklar.
çıkmaz sokaklar, patikalar, otobanlar..

onsuzum. aşksızım. bazen öfkeli, bazen çaresizim.
arkadaşlar pervane tepemde.
gün güneşli, ben yağmurluyum.
yüzüme baksanız, belli evet, keyfim yok.
ama içimi görseniz kopkoyu bi uçurum..

yalnızlığa alışılır tabi.
zaman kocaman bi törpü.
ama biriciktir ya bazı şeyler,
eşi yoktur ve o eşsizlik eşiniz olur.
eğer giderse,
kopkoyu bi uçurum.
dibi var mı, inanın bilmiorum.
karanlık ve soğuk, hala düşüorum..

peak season

2010-04-01T03:48:00.003+03:00

hamıdolsun çok şükür. yıkılmadım ayaktayım.
proje-sınav dönemi, blog yine ıssız kaldı ama geçecek.. geçecek..

selamün kem küm!

rubai

2010-03-13T20:27:00.005+02:00

"A Mermaid" by John William Waterhouse, 1901

Yüzümde pırıl pırıl sevinç gördüğün gün,
Nice konakları yıkılmıştır gönlümün.
Dalgıçsan dal gözlerimin denizine, bak:
Dibinde mahzun bir deniz kızı görürsün.

demiş hayyam. kendime ithaf ettiğim rubaisidir.

geri dönüşsünler, geri!

2010-03-11T19:30:00.010+02:00

bilge ruh, müthiş yazar, kariyer - evlilik - bebek derken listedeki tüm kutucuklara koca koca tikler atmış fantastik insan, vog türkiyenin paris'teki lansmanına davet edilmiş. efenim ne giyseymiş, ne etseymiş! lanvin elbise pahalı imiş cavalli almışmış! öyle bi elbise olsunmuş ki çok özenmiş, çok heveslenmiş gibi gözükmesinmiş! neden itiraf etmiosun ki? yıllarca uğruna yırtındığın imajın tabi ki çok önemli senin için. özenmen gerekio ki o dandirik köşen devam edebilsin di mi? hoş senin o köşeye ihtiyacın yok, onu hepimiz gayet iyi belledik. halihazırda köşelerdesin zaten!

ha bu arada heves ettim türkiye'den dönerken ben de aldım şu medar-ı iftiharımız törkiş vog'u. göğe ermemize az kaldı hakkaten, vog'u da çıkardık ya.. kesseler acımaz!

ilk 86 sayfada -sadece- reklam görmek, hepsi de superb markalara ait olan, çok hoşuma gitti doğrusu.. yine çok cici, çok güzel, bak sen şu allahın işine bi o kadar da yetenekli başka bi ünlü şahsiyet vog sayesinde kendisiyle yüzleşmiş. oh yeah! paket felsefeler haricinde bi sürü waaoow hayat tarzı da var törkiş vog'da. tabi ki onlar vintıc(!) sevio, tabi ki her biri art(!) gurusu!

geri dönüşüm önemli bi mevzu. mümkün mertebe evinizdeki fazla kağıtları derleyin toplayın götürüp kağıt kumbaralarına atın. kağıt kumbarası yok bizim buralarda diye de mızıklanmayın sakın. düzgünce poşetleyip çöp konteynırına koyarsanız, çöp toplayan kişiler onları ayıracak ve bi şekilde bu tip mecmualar belki bu sefer bi meramı olacak şekilde reenkarne olacaktır.

haydin çav çav!

eki eki eki

2010-03-07T17:27:00.006+02:00

alkol günah ya hani. en büyük günah fermentasyon yapan bakterilerin.

istemioruz kardeşim, mikrokozmosa ters bu işler, topluca umredeyiz deseler... bittik! :)

reklamcılık dersindeki son projem bi scotch markası için reklam kampanyası yapmak.

aneaaam bu viskicilik ne oyuncaklı işmiş..

ama bakteriler olmasa fısss! eki eki eki :):):)

kayfe ve mıtlılık!

2010-02-16T23:02:00.006+02:00

bu hilary on numara ya. valla.

bugün londra'da santimetrekareye yaklaşık bi 50 kilo yağmur düşmüştür.. temiz.

oldum olası şemsiye kavramından hazzetmem. popişe giren şemsiye açılmaz deyimine gülerim ama. pırta gülenin pırt kadar aklı yoktur gibi oldu bu. neyse..

efenim prensip gereği şemsiye taşımam, kullanmam, başkasının şemsiyesine salça olmam, orama burama şemsiye çarparsa küfrederim, zor kullanıldığında

-anne ısrarı- o şemsiyeyi kaybetmekten haz alırım filan.

sabahın körüyle başlayan yağmur, akşamın körü olmasına rağmen hız kesmedi, yağmakta kararlı hala. hal böle olunca eve döndüğümde -prensip gereği- fazlasıyla ıslak ve mutsuzdum. merdivenleri tırmanırken sevimli britiş aile yapısına usulen bi "hi!" çektim, güç bela odaya attım kendimi.

on dakika sonra kapımda bi tıktık. baktım hilary. canikom bana kahve yapıp getirmiş!

bu kadar yağmurun üstüne iyi gider dedi.

bildiğim tüm teşekkür ve minnet cümlelerini döktüm ortaya. çok iyi diil mi ya?!

zıgara zağlığa zararlıdır!

2010-02-15T19:33:00.006+02:00

anneanneciğim sigara diyemez, zıgara der. canım benim.

yaklaşık on senedir içiorum bu meredi. ne yaklaşığı, tam tamına on sene oldu. bu süre zarfında ne ben onu bıraktım ne o beni. arada iki üç gün içmediğim oldu. ya gönüllüdür -arada iğrenirim-, ya zorunlu. zira, annemler bilmio zıgara içtiğimi.

şimdi diyeceksiniz ki, mümkün diil! illa ki kokusunu alıodur, bi şekilde anlıodur.

yok efenim öle şey, gerçekten bihaberler bu durumdan. marifet diil ama iyi numara yapıorum ben de. yalnız illa ki fire verdiğim oldu. geçen yaz mesela.

seferihisar'dayız. bi güzel yayılmış yatıorum güneşin altında, deniz fışfış, inceden bi rüzgar.. ikindiye doğru annem geldi yanıma. şöyle bi kıpırdandım ama açmadım gözlerimi. duyuyorum ama, çantamda bi şey arıyor. sora bana seslendi: "evladım.. nerede şu güneş kremi?"

açtım tek gözü, aranmaya başladım ben de. sora sigara paketiyle gözgöze geldik. ya allah diyerek devam ettim işime. sora hatırladım ki krem diğer çantada. "anne ya, diğer çantada olacak!"

anne: sen sigaramı içiosun yoksa, o paket ne?

kpk: ay anne, iki keyif yapayım dedim sen de yaneğğğ!

bu yüzsüzlükten sora bi de trip ataraktan yan dön yatmaya devam et. ama içimde tsunamiler kopuyor, tarifi yok. sonunda zıçtın kızım diyorum ama cool duruşumu da sürdürüyorum filan. çok komikti.

sonuçta annem yine inandı bence. ben de 1858017 inci yalanımı söylemiş, günahlarıma günah eklemiş oldum.

sigaradan nefret eden bi aileye değil, sülaleye mensupsam..

sağlardan zıgara içen bi ben, bi de anneanneciğim ise..

anneciğim bankada çalışırken yıllarca pasif içicilikten muzdarip olmuşsa,

bi sürü tatsız hastalık geçmişse yanımızdan başımızdan..

nasıl itiraf edeyim? ne diyeyim yani? kusura bakma anne, alıştım merede diyemem ki.

öte yandan keyfe bağımlılık benimkisi.. keyfinden de geçemiorum mendeburun!

böylesi kendini öldürmek; kapalı alanlarda zıgara içilmemeli, kesinlikle evet!

ama seviyorum hakim bey, aşığım, ne yapayım?!

bu arada 2 gündür içmedim, gönüllü olarak. canım istemedi. hayırlısı..

bi yaşam modeli olarak dağlar kızı heidi

2010-02-12T01:15:00.007+02:00

dersin adı: specialist marketing topics

sınıfın pencereleri sokağa bakıyor.

dışardan gelen matkap sesi hatırlayamadığım bi ana götürdü beni.

resmi yok ama hissi var.

elimle çenemi kaşırken öğlen yediğim mantarlı çorbanın kokusunu alıyorum. o kadar sıcaktı ki, dumanı elime sinmiş olmalı. moral göstergesi bi birim daha indi. herhangi bi yemek kokusunun herhangi bi eşyama ya da organıma sinmesinden nefret ederim!

bu arada hava buz gibi. kar yağacakmış yine, ajans dediymiş. ki ben kardan da nefret ederim! kime söylesem şaşar kalır, makul bi sebebim var halbuki: şehirler! yollarında vızır vızır arabaların itiştiği, kaldırımları hiç bi zaman yeterince temiz olamayacak şehirler.. insanlarının işe, okula, bazen sadece eve yetişmek zorunda oldukları şehirlere kar yağmamalı!

ben de heidi gibi alplerde ikamet etsem, hiç bi zaman bi yerlere yetişme gibi bi derdim olmasa, tüm sosyal yaşamım bi adet peter ve bi öbek keçiden ibaret olsa.. bak öyle olur. o zaman severdim karı! her gün aynı kırmızılı pembeli jileyi giydiğim ve her öğün keçi peyniri yemeye razı olduğum için de specialist marketing topics gibi bi ders iştirake etmem son derece manasız olurdu!

hoş şu içinde bulunduğum anın da çok anlamlı olduğunu söyleyemeyeceğim ya neyyyse.

türk mutfağına övgü

2010-02-02T21:26:00.004+02:00

sağlıklı beslenme ve anne yemeklerine öykünme temalı 2.ıspanak pişirme girişimim başarıyla sonuçlansa da.. o pişerken yediğim bi paket cips nolcak?! :/

hilary de mutfak delisi sözüm ona ama ıspanağı mikrodalgada yapıomuş.. peh!
soğanların pembeleşmesi, domateslerin kübikleşmesi, bütün bunların tencerede pişmesi vb. kavramlardan oldukça uzaklar!

bi de dün yaşadığımız wagamama faciasından sonra..

türk mutfağğğııı! bi danesin!

so this is the story.

2010-01-28T15:41:00.004+02:00

"i m really sorry i m late. actually i have an excuse [gülümsüyor] that i ve got a call just before i left the house this morning. i ve been informed that my dad died last night. so this is the story."

dedi ve biz bi 5-10 dakika hö!? surat ifadesiyle kalakaldık.

ve bütün gün ders yaptı adam, öğleden sonraki dersi iptal etmedi. ya da erken çıkıp gitmedi.

sunum filan yaptık, hepsini tek tek dinledi, not aldı, değerlendirdi.

profesyonellik mi ruhsuzluk mu?

bence ilk şık.

ya da benim beynim almıyor, bi insanın babası ölecek ve hayatına kaldığı yerden devam edecek. hayat fani diyip geçip gidecek.

ilkokulda baleye gidiyordum. 10 yaşında filandım sanırım.

bale hocamız ankara devlet opera ve balesi'nde görevli bi baletti.

adını ahmet gibi hatırlıyorum ama uzun zaman geçti, neredeyse 20 yıl!

bale ciddiyet ister, tabi ki sabır ve disiplin de.

bi derste kızlardan biri bi sebeple kenara çekilmek istedi, çocuğuz sonuçta, kimbilir sebep neydi..

o zaman ahmet hocanın mavi gözleri büyüdü ve şöyle dedi:

"bi hafta önce tam temsilden önce bi telefon geldi çocuklar. annemi kaybettim. ve ağlayarak da olsa sahneye çıktım. bundan daha büyük mazeretiniz olamaz sanırım!"

çok etkilenmiştim. günlerce o anı tekrar etmiştim kafamda.

dün olduğu gibi.

***

nergisler açtı. hatta solmak üzereler.

güneş londrayla dalgasını geçiyor yine, hiç yoktan iyidir.

datlu yiyelim datlu konuşalım

2010-01-25T22:59:00.014+02:00

sevgili bherefu bi önceki post'u kıpırdatmış.

cevaben bu post'a niyetlendim, izahat üç beş satıra sıkışmasın istedim.

acaba norveç'te filan doğmuş olsam nolacaktı? heralde ergenlik çağını göremeden giderdim öbür tarafa! :) huyum batsın ayol, tipim melankolik biraz. aslında günlük hayatımda enerjik ve neşeli takılırım ama kendimle başbaşa kalınca, hele de yazıp çiziyorsam, diplere dalmadan edemiyorum. ara sıra kendimden sıkıldığım oluyor ama böylesi de lazım, iyi geliyor.

laf lafı açsın o zaman.

geçenlerde biriyle tanıştım, bi başka bloggerla. binlerce izleyicisi olduğunu söyledi, blogunun twitter hesabındaki izleyici sayısı 15000 den fazlaymış!

kpk: vay be, benim de 21 izleyicim* var, henüz terkeden olmadı ama çok rağbet beklemiyorum açıkcası.. benimki biraz ağlama duvarı.. (*22.izleyici, henüz sen izlemezken oldu bu muhabbet.. yeri gelmişken welcome to the hell :))

blogger: aaa, benim sayfamda hep mutluyuz biz! hep gülüyoruz! hep şen şakrak!

işte mizac meselesi. gen haritası, kullanıma bağlı arızalar, global ekonomik kriz, küresel ısınma derken kayışı koparmak zor değil aslında. ama altın günlerinde olduğu gibi, hem tatlı hem tuzlu koyabilirim tabaklara.. deneyeceğim.

bi adet event kurabiyesi:

cuma günü st martin in the fields kilisesindeki mozart masterpieces konserine biletim var mesela. merakla bekliyorum!

bi dilim sağlıklı yaşam keki:

her gece bi bardak elmalı kiwili innocent smoothie (daha sonra etraflıca bahsedeceğim) içip üstüne antioksidan haplarımı yutup öyle uykuya dalıyorum. sigara içiorum ama az. kendimce bi detoks çabam var yani..

şimdilik vaziyet böyle.

zeytin dalları ve sevgi kelebekleri! :)

the daffodils are sleeping.

2010-01-24T17:35:00.004+02:00

londra'dan merhaba demek o kadar eğlenceli değil, inanın bana. hele de pazar en pis haliyle üstüme çöktüyse. aklım fikrim ruhum istanbul'da. caaanım istanbul ise karlar altında.

kahve manyaklığına kaldığım yerden devam ediyorum. melankoli seviyem tahminimden daha düşük. öte yandan deli divane uçak bileti arıyorum. ucuzundan kaptırırsam şubat sonu çat kapı istanbul yapmak için.

ev sahibim hilary bi demet nergis almış, penceremin önüne yerleştirmiş. önce yeşil ot muamelesi yaptım bitkiye. neyse canım odada biras yeşillik olsun iyidir dedim. sonra teşekkür ettiğimde;

hilary: türkiye'de daffodil var mı?
kpk: var tabi, annem hele çok sever.
hilary: daffodil baharın gelişini hatırlatıyor bana, yılın bu zamanı sık sık alırım.

daha da hoşuma gitti bitki. sarı yeşil goncaları ne zaman patlayacak, merakla bekliyorum.

annemi, babamı daha sık arıyorum.

üşenmeyip tarhana yapıyorum.

nergislere bakıp, baharı çağırıyorum.

sallanan salı

2010-01-13T02:32:00.005+02:00

alkollü gecelerin finiş çizgisinde çorba olmalı..
ayıp olmaz di mi gecenin bi körü anacığımın yaptığı tel şehriyeden içiorum desem..

zey'in doğumgünü bugün.. asmalımescit'te off pera'daydık. mekan çok şirin ama minnacık. salıları sallanan salı diye bi program yapıolar. dj asu maro. 70' ve 80' türkçe popçikleri çalıo.
çok sevdiğim arkadaşlarımla manasız danslar yaptım, sokaktaki kalabalığa karışıp sigaramı içtim, gerisin geri dönüp bim bam bom dedim.. taş yerinde ağır, ben yerimde rahatım. londra'ya dönmek hiiiç işten diil! bu sefa haftaya salıya kadar!

istanbul! hiçbiri senden güzel diil, sense güzelliğinin farkında diilsin.
londra! sen de kendine gel, kar kış sevmiorum ben.

2010'a açık mektup

2010-01-02T10:45:00.006+02:00

merhaba 2010!

inanır mısın, senden hiç bi şi beklemiorum. karşılaştığımızda da son derece gevşektim hatırlarsın belki.. evet şarabın etkisi vardır muhakkak ama işin aslı başka. senden öncekilerden çok şey bekledim, üstelik mantık kevgirinden süzdürüp diledim. piyango vursun, aniden müdür oladurayım, dişlerim tel takmadan düzelsin, söz nişan kına hatta nikahı bile es geçip evleniveriyim, saçlarımın pH dengesi 24 saatten önce sapıtmasın vb. şeyler yoktu listede. dinsiz olup benim kadar şükreden var mıdır bilmiorum ama yediğim tüm kazıkların üstüne bi bardak su içiorum. umrumda diil bilio musun? üstelik liste yapmaktan büyük haz alırım ama bomboş bi post-it yapıştırdım sana. bi şekilde dolacak, kimbilir belki de yarım kalacak? olduğu gibi gelsin gelecek, hormonlu manav domatesi diil ucubik bahçe domatesi olsun soframda.

annemle fiks dırdırlarımız, sevgilimin haftada iki halı saha maçları, beni böle aylarca aramayan yine de çok sevdiğim dostlarım, bayılarak aldığım kazakların ikinci yıkamada 012ye dönüşmesi, kredi kartı borçlarım için yaptığım excel tabloları filan bunların hepsi devam etsin.

beni başkalarından kayır ama kimseden ayırma 2010.
başka bi bok istersem senden, paltosuz kalayım.

kpk will be back to turkey!

2009-12-27T15:28:00.011+02:00

ta tata taaa!
gurbetçi insan 'kırmızı paltolu kız' yarın anavatanına dönüor.

sabırsız, heyecanlı ve de karmaşığım!

yaklaşık bi 3 hafta havasınaaa suyunaaa diyip sonra gerisin geri buraya döneceğim ama olsun!

son zamanlarda blogu hepten boşladım, aslında sık sık kolaçan ediorum ama iki kelam yazmak zor gelio..

bu süreçte sınavlara girdim çıktım, oldukça yorucuydu.

akabinde bi kaç arkadaş toplanıp edinburgh'a gittik, başlı başına dev bi post konusu.

oradan döndüm, annem ve bi arkadaşı geldiler buraya, hem ziyaret hem ticaret.. onlara tur attırdım 5-6 gün, suyum çıktı!

son bi kaç gün de christmas geyiğiyle geçti ve gün bugündür.

hiç bi amaç ve çıkar gözetmeksizin;

kadıköy'den vapura binip eminönü'nde insem, ince bellide bi çay içip, yarım simit dişlesem..

vallahi yetecek bana!

bavıl yapmak ne gıcık iştir di mi, sonra onu boşaltmak, yerleştirmek..

diil işte,

hiç bu kadar eğlenceli olmamıştı!

memleket beni rehavete sürükler, neme lazım!

şimdiden yeni yılınız kutlu mutlu şen şakrak ola!

edinburgh'ta bi yılbaşı ağacı

kebapmania

2009-12-04T20:58:00.007+02:00

çok ayıptır sölemesi, dün buradaki tike'ye gittik. istanbul'daki şubesinin önünden bile geçmedim, zira mekanla ilgili yegane algım pahalı olduğu idi. bütçesi bilimum kart ve kredi borçlarından göçük, en nihayetinde statüsü işsiz olan bi kişi olarak, mahalledeki kebapçıda kilim asılı duvarlara bakaraktan lehmacun dişlemeyi yeğlerim.

herneyse.. buranın piyasasına göre makul bi yer tike. ne makulu be, cennet ulen! o garsonlar da kebap huriyeleri! o mezeler var ya o mezeler.. meze havuzu! evet meze havuzunda yüzmek istiyorum. hatta kaydırakları olsun, kayarken böle bilmeyelim ezme havuzuna mı düşeceğiz humus havuzuna mı.. o pofidik pidelerin altında uyuyalım misal.. musluktan tekirdağ rakısı aksın, bi burnundan şalgam bi burnundan buzlu su akan sebiller olsun muhtelif yerlerde.. beni böle bi komplekse zincirleyin, dünyanın en iyi insanı olcam yeminle. yeter artık, geçsin şu 26 gün, istanbulum nirdesin?! efff pefff mıfff

ortaya bi çoban salata

2009-11-22T14:41:00.010+02:00

dışarda harika bi londra havası. yağmur, rüzgar, sis, pus, ayaz.. ne ararsan var. sınav haftasına hello diyen bi pazar'dan sesleniorum blog. sabah kıtlıktan çıkmışcasına yaptığım kahvaltı beni ayıltmaktan çok bayılttı. kontrolsüz iştahım yaşam kalitemi ve vücut kitle endeksimi kötü etkilio!

motivasyonun bini bi milyoncuda satılsa koşar stoklarım. daha lüks bi şi olsa kredi kartına 18 taksit yaptırırım. motivasyon bu boru mu? kızlar kızlaaar! fondötensiz yaşayabilirsiniz, inanın bana. yaşam sevinçsiz yapılan makyajla palyançoya dönüoruz, haberiniz ola.

geçen pazartesi beyonce konserine gittim bu arada. bu post şu havadise layık olmasa da bahsetmeden geçemeyeceğim.
efenim bugüne kadar konser izlediğimi, müzikle heyecanlandığımı, sahnenin çok cafcaflı bi şi olduğunu varsayıyormuşum. yeni aydım. konser O2 Arena'daydı. ömrü, gücü yeten her insanın görmesini temenni ederim. ekmek yoksa pasta yiyelim demiorum, sadece olacağı varsa olsun mutlaka lütfen.

beyonce insan olamaz, bi insan o topuklularla hem şarkı söyleyip hem de tek santim şaşırmadan dansedemez. hadi bunların hepsini yaptı diyelim, peki o güzellik, o endam, o yürüyüş?! biz kızların televizyonda görünce "yaaaa ama kafam kadar falan yaneeeğğğ" şeklinde karalamaya çalıştığımız o baldır bacak ne olacak?! çünkü şahane arkadaşlar, hatun şa-ha-ne!
ses, sahne, ışık, organizasyon.. bu hususlarda konuşursam komik olur, şunu söyleyebilirim: tüm bunlara şahit olduğum anlarda küçük dilimi sindirmeye başlamıştım..
yeterli mi?

evet konudan konuya atladığım şu dakikalarda kafamı kaldırıp camdan baktım.
ve bilin bakalım ne görüorum?
güneşi!
daha demin fırtına kıyamet kopuodu dışarıda!
alla alla!

buyrun efenim fotolar burda..

çaykolizm ve petibör ilişkisi

2009-11-08T18:16:00.004+02:00

saat 5 e geliyor, keyiften başka yapacak işim yok!

kaloriferler yandı demin, kendime bi çay yaptım.

melankolizme hayır, çaykolizme evet!

hanimiş benim petibörlerim?

pijamalı 5 çayı! ay layk it!

gel geeeel mottoya geeeel!

2009-10-24T00:11:00.004+03:00

"life is too short to drink bad wine"

ile başladı herşey. ve bu yeni bişi değil biliorum.

mottolar diyarında buna tekabül eden başka başka cümleler yok değil, evet.

ama nasip böyleymiş.

bi kadeh kırmızı şarapla yıkandı tezahürüm.

canım ders çalışmak istemior, her zamanki gibi. hiç bi zaman sevemedim sorumlu öğrenciliği. konu içkiyse sorumlu davrandığım söylenebilir. bi kaç istisna dışında tabi.

hayat dandik şarap içmeye değmio hakkaten, lakin delikse cebim ona da eyvallah derim hiç kuşkusuz. içmeden yaşamaya hiç hiç değmio çünkü, alkolik değilim hayır.

sadece şu: milyonlarca kural arasına tıkılıp kalan ruhların şifası.

dinler yasaklayadursun, insanoğlu ihlali seviyor her daim.

ve ben pek de iyi olmayan şeyler için haddinden fazla yoruluyorum.

kötülükle çarpan kalplere hep bi şans daha veriyorum.

değmeyeceğini biliorum,

bunu her gece biliorum.

her sabah.. yine biliorum.

şapşallığın bini bir para bende,

milli piyangoyla yarışabilirim ikramiye hususunda.

aptal değilim ama

akıllanmıyorum da!

battıbalık

2009-10-17T03:19:00.006+03:00

bi de ne var bilio musunuz?

hani yakın arkadaşları olur insanın.. kimisi "dost" der, daha derinlikli bi şeyi ifade eder.

dostları olur insanın.. kimisi "kardeş gibi" der, daha kanlı canlı bi şeyden bahseder.

sonra bi gün durup düşündüm.

aylardır görmemişim kardeşim gibi'yi.

aylardır aramamış beni.

yolculuktan bi gece önce aradı aslında. baz istasyonlarından seken bi helalleşme yaşandı evet.. ama hepsi bu.

bi de neyi anladım bilio musunuz?

böle mesafeler, başka başka ülkeler girince araya,

yakınlarınız daha bi yakın oluo sanki. büyüdükçe büyüyolar.

uzaklarınız ise ufalanıp küçülüyolar,

ve geriye kuru bi "gibi" kalıo.

abidik gubidik

2009-10-17T03:06:00.006+03:00

yüzünü dökme küçük kız...

ciao greenwich!

2009-10-16T00:36:00.006+03:00

yabadabadu! taşınıorummm!

taşınmak; dertli, tasalı, ziyadesiyle oyuncaklı bi iştir..
ama tomasa komas! zira bu durum 5 haftadır örümceklerden sıtkı sıyrılmış ruhuma ilaç gibi gelecek!
daha ucuz, daha temiz, daha şirin, hemi de indirinetli bi oda kiraladım.
britiş aile yapısını yakından gözlemleme fırsatım olacak ama bilimum haşerata selamün aleküm çekmekten iyidir!

mutluyum. şenim. ve de şakrağım!
şubap şubap!

arabesk duygulanım bozukluğu

2009-10-11T03:27:00.005+03:00

pasifize olmuş bi blog canlısıyım ben.

takipse takip, her gün tozunu alıorum buraların.

ve lakin ha gayret yaz bişiler komutu veriorum beynime, gelin görün ki icraat nanay! komutlara gelemem ki ben, kendimi bilmior gibiyim..

4 hafta geçti bile. alışmasına alıştım. gezmesine de gezdim aslında. daha yapacak çok şey var, londra kolay kolay bitmez de.. arabesk duygulanım bozukluğuna kapılmış durumdayım, ota ve de boka hislenip boğazıma yumrukları dizmekteyim bir bir. hal böle olunca küçük emrah açısıyla büküp boynumu, oturuorum yerime..

özlem duygusu itinayla oyulmuş bi şahsiyetim aslen. yatakhane yılları, uzak illerde çalışan baba, amerikalara göçen kardeş vb. badireler neticesinde "alışmak" bi numaralı eylemim oldu hep. hayat geçip gidio ya bi yerlerde, olan oluyo ya en nihayetinde..

hava ağır sıkıntıda sokaklar derken levent yüksel, sol yanım ağrıo inceden.. ve bu şarkılar büyüyor kulaklarımda, ve sokakları bitmio bu hasretin.

her gece başka bi kabusa misafir olsam da her sabah pamuk gibi uyanıorum. işim rast, şansım yaver gidio.. tam tanımı olmayan bi şeye şükrederken buluorum kendimi. yine de ediorum.

eşyalar başka yerde, ben bi yerde..

london is sunny today but it is raining inside me..

2009-09-18T22:19:00.005+03:00

şimdi. canım o kadar sıkkın ki. çalakalem yazacağım, didiklemeye mecalim yok.

sabahtan beri kara bi bulut çöktü tepeme. ne ettiysem çıkamadım bu moddan.

kendimi nasıl hissetiğimle ilgili net bi tarifim de yok aslında ama sanki yatakhanedeki ilk günlerimde benzer bi iç sıkıntısı zuhur etmişti. hatırlıorum.

başlıorum.

kahvaltımı ettim. nette takılıorum öle. tangur tungur bi ses oldu. o ne lan dedim. bahçe kapısını aralamıştım, kedi mi girdi içeri diye fırladım yerimden. hayır buranın kedileri de normal diil ki! en ufağı garfieldden hallice! tam o esnada kapının önünde bi zarf gördüm. postacı gelmiş meğer, kapıdan içeri mektup atarken çıktı o sesler demek.

heralde dedim miss binnie'nin mektubu. ana o da nesi?! zarfın üstünde benim adım yazıo. hasbinallah diye söylene söylene açtım mektubu. her gün elektronik posta suretiyle haberleştiğim evsahibim bu sefer manuel olarak göndermiş meramını! önce bi welcome kart, arkasından evle ilgili kuralların yazılı olduğu 5 sayfalık bi mektup! allahım nasıl sinir oldum ya! zaten depresifim, zaten kafamı duvarlara vurmak istiorum, çok mu lazımdı bu şimdi?

hadi kızım dedim, bi duş al kendine gel, sonra da dışarı çıkarsın. adamakıllı güneş var çünkü, biritiş milletine gün doğmuş kırkta yılda bir! duşa girdim. düttüğümün duşu ya çok sıcak ya çok soğuk akıo. arası ortası yok! hay dedim duşuna da sana da! her gün duş alırım ben, her gün bu azabı mı çekcem!

sonra yine bi miktar örümcekle selamlaştım ve hazırlanmaya başladım. bu arada nereden estiyse ipodun içindeki şarkıları değiştireyim diyerek kendimce bi halt yedim. ve fakat senkronize etmeden çıkarmışım aleti. tam sokağa çıktım, oh bak hava mis telkinleriyle yürüyorum.. ipodum dile geldi. hakkaten ama konuşan cins benimkisi. müzik dinlemek için itunes u kullanarak şarkı yükleyin dio. hay dedim senin de elmanın da yedi ceddini! bok var sanki şunu sürükle bırak usulü yapsanız!

müziksiz de kaldım iyi mi! başladım yürümeye. greenwich park'a doğru gittim. park demek haksızlık aslında, greenwich ovası mı desem, greenwich düzlüğü mü? bilemedim. eşşoğlueşşek kadar park, bi kaç saatle olcak iş değil. sonra sağımda bi sincap hayvanı belirdi. şeherli kızım ya ilk kez görüorum sincap! fotoğraf makinemi çıkarırken uyandı hayvan kaçmaya başladı. lan dur gitme diorum kaçıo meret! o önde ben arkada, o ağaçta ben yerde epeyce muhabbetimiz oldu. sonra zoomla filan çektim bi kaç resmini. çok tatlı ama. bi o güldürdü zaten beni koca gün boyunca.

sonra çıktım parktan, çarşıya daldım. boots'a girip süper gereksiz bi alışveriş yaptım. tam kasaya geldim, anneanne model klipsli cüzdanımı açarken çangur çungur metal paralar döküldü. tam yere eğildim topluorum bir bir, herifin teki ayağının dibindeki 1 poundumu hiiiiç istifini bozmadan aldı ve cebine attı. ulan dedim allahsız 1 pounda mı kaldın!

neyse ordan çıktım, sinirim iyice tepemde.. dedim ben bi yemek yiyim. girdim pis bi burgerciye. çek baba dedim bi çizburger menü. neyse zıkkımlandım, parayı ödicem.. 3,80 dedi. ben de hususi 4,20 hazır ettim ki tip olsun garibana, hem benim de karmam yükselir belki.. tutturdu fazla para verdin dio. ayol dedim tip o tip! benim için mi dio hala.. yok anana götür!

eve geldim, hadi dedim şu kadının çiçeklerini sulayayım. (farkındaysanız iyi insan olma yolunda bi çabam mevcut hala) pis paslı suluğuyla çiçeklerini suladım, bu sefer de üstüm battı. hadi dedim çamaşır yıkayayım bari, bi kaç kirlim de var. deterjanı koydum hazırladım, bu defa makina çalışmadı.

sonuç mu? oturdum içiorum şimdi nolcak!

biritiş usulü hayat

2009-09-18T01:26:00.007+03:00

dün ve bugün londra'ya indim.

indim diyorum çünkü yüksek bi uçurumdan aşağı yuvarlanan küçümen bi çakıltaşı gibi hissediyorum kendimi. adamlar gökdelenlerin arasından ve hatta içinden geçen trenler yapmış! DLR denen bu hattı kullanarak greenwich'ten şehrin göbeğine varmam 22 dakika alıyor. sonrasında 5 dakikalık bi "underground" yolculuğu.. okulum da metroya çok yakın, sabahları işkence çekmicem yani!

vurdum kendimi oxford street'e. ne kadar çok insan var, ne kadar çok şey! 3 ayda bitiremem sanırım.. topshop'a girdim, "ne var canım türkiye'de de var" kibiriyle. kasketi çıkardım kafamdan abooov diye çömdüm yere. şaka gibi! tiki ağzı değil valla şaka gibi. tekrar ediyorum: ne kadar çok insan var, ne kadar çok şey!

eve dönüş yolunda marks & spencer'ın marketine uğruyorum. raflarda paketlenmiş meyveler var. memleketimin pazarları geliyor gözümün önüne. adamlar iki meyve yiycem diye bu kadar para veriyor demek, vay anasını!

evden içeri giriyorum. merdivenleri çıkarken tarantulanın etiyopya şubesi bi örümcek hayvanıyla gözgöze geliyorum. hiç bi anlamı olmayan sesler çıkararak yoluma devam ediyorum. evde boy boy çeşit çeşit örümcek var. hangi biriyle uğraşayım, bana bulaşmasınlar yeter!

hava gri genelde, ama ben griyi seviyorum!

kpk londra'dan bildiriyi

2009-09-15T01:25:00.003+03:00

son güne kadar dank etmedi ama dün jeton düştü sonunda..
evimi ve sevdiklerimi geride bırakmak güsel kodu.
yolculuğum iyi geçti, önceki hayatında türk olduğuna kanaat getirdiğim bi ingiliş bayan (nicky) karşıladı beni. ev sahibimin (binnie) arkadaşı. binnie işi gereği başka bi şehirde şu an, ara sıra uğrayacak yanıma.

ev köhne, 150 yıllık filan. bi de kocaman. bi de hafiften pis. yükselen başak alçalsa iyi olur, yoksa sinir krizi geçirebilirim burada! :) zaten ilk işim cif vb. hijyen ürünleri almak oldu..
binnie biras bohem bi kadın, evi bit pazarına çevirmiş! haticeyi geçip neticeye gelirsek sadece 3 ay yaşayacağım ev hakkında konuşmamın çok da anlamı yok..

nicky ile greenwich turu yaptık, susmak bilmedi! anlattı da anlattı. bi de kocası hastaymış, yatıomuş evde.. kadının yeri kocasının yanı, bırak beni git dediysem de dinletemedim.. market alışverişi esnasında taşıyamayacağım için almaktan vazgeçtiğim 2 litrelik suyu bile taşıdı. şükran minnet duygularıyla döndüm eve.

duş aldım, yerleşmeye çalıştım.. sonra nete bağlanıp insanlarla konuşunca bi hüzün çöktü içime. bi bira açtım. evde içmemem lazım ama sigara yaktım. ve ağlamaya başladım. tipik ben işte.

yarın londra merkeze inerim belki, gözüm gönlüm açılır. greenwich de hoş bi yer aslında. hem sıfır noktası. herşeye tekrar başlamak için daha güsel bi yer olamazdı!

blogumu özlemişem!

2009-09-11T01:56:00.003+03:00

tatil üstüne tatil yapıp, döner dönmez de londra hazırlıklarına girişmem sebebiyle blogumdan bi miktar uzak kaldım.. esasen anlatacak çok şey var ama her zamanki gibi uzun uzun mu anlatsam, ya da kısa kessem de aydın havası mı olsa bilemedim? efff.. annemin laflarını aşırır oldum, canım sıkılmış benim belli!

herneyse canlar.. özet yapayım evvela..
önce bi bozcaada saadeti yaşadım.. şöyle bi dört gün kadar.. detaylara daha sonra ineceğim. sonrasında meşakkatli (3k varmışcasına okunmalı) bi yolculuk yapıp istanbul'a döndüm. bi grup cancan beni ikinci bi tatil yapmam konusunda gazlayınca, döndüğümün ertesi günü tekrar yollarda buldum kendimi. manyaklık bu biliyorum ama oldu bi kere.. altınova cunda arasında sektik durduk, pek bi eğlenceliydi..

önümüzdeki pazartesi londra yolcusu kalmasın durumları var. tatil modundan çıkıp istanbul'un seline kapılmak, ve her zamanki gibi herşeyi son saniyeye bırakmak beni benden aldı ve almaya devam ediyor! eteğimde birikenler yakında dökülecek, döktüreceğim! :) selamün kem küm!

hola! mola!

2009-08-29T02:37:00.007+03:00

çok çalışıorum da çok yoruluorum da para yumurtluorum da tatile ihtiyacım var da gidior gibiyim. gibi gibiyim.

benim kocam 1 melek adlı programı (!) izleyip inanamıorum da çok gülüorum da sonra da bu ne lan diyorum da kafayı yiyorum da kaçıor gibiyim. gibisi fazla, kaçtım bile.

bozcaada bozcaada bir ki!

adios muchos!

üşüdüm üstümü örtsene anne

2009-08-25T11:45:00.013+03:00

berbat bi kabusla uyandım. kardeşimi gördüm. küçücük bi çocukkenki haliyle..

hayalet gördüğünü söylüyor, korkmuş, ağlıyordu. ben de ona sarılıp, gitti o, kovdum onu diyordum. sonra da hayaletin üstüne yürüyordum. yoktu aslında, ama sanki orada olduğunu hissediyordum. berbattı. ağlayarak kalktım yataktan.

kardeşim amerika'da, fizik doktorası yapıyor. daha önce de bahsetmiştim. hal böyle olunca insanın rüya diyip geçmesi zor oluyor, umarım herşey yolundadır. :/

az kaldı, 20 gün sonra ben de londra'da olacağım. beynime böyle abuk kurgular yaptıran bu heyecan mı acaba? heyecan da değil aslında. bilinmeyenin hafifliği. hala yoğrulur bu hamur hevesi.

maslow'un piramidi bi tarafıma girdi.

kendini gerçekleştirememek insanın en büyük sancısı sanırım. germen adamlar buna da bi kılıf bulmuş: weltschmerz.

ikinci en sevdiğim almanca kelime.
bi yerde şöyle yazmışım bu kelimeye dair.

welt, dünya; schmerz, acı/ağrı anlamına gelir. weltschmerz ise varoluş acısı anlamına gelir.
ne romantizmle aynı kefede, ne de depresyonla aynı teranededir.
ruh beden birlikteliğinin eşgüdümünü kaybettiği, kararlı eylemler silsilesinin kopup dağıldığı anlarda;
fiziki dünyada kendini anlamlandıramayıp, maneviyata dair de çözülmeler yaşayan kişinin girdabıdır.
bedeni yürürken ruhu duran; ruhu koşarken, kalıbı gri ofislere tıkılan kişinin iltihabıdır.
kendi uzayında gariban kalmadır.

gri evler, gri ofislerden sadece biraz daha iyi.
sadece biraz.

just for now

2009-08-24T02:16:00.008+03:00

böyle şeyler de olabiliyor hayatta. hastasıyım.

Imogen Heap - Just For Now
-

büyüksün büyükada!

2009-08-23T23:37:00.009+03:00

bu kadar keyif ve kahkaha uzun zamandır bi arada olmamıştı.

pazar mı pazar, büyükada'ya gidelim dedik. plansız ve detaysız.

koştur koştur vapura yetiştik. mevki: bostancı, saat:14:55

saat 4 e yaklaşırken tabanvay harekete geçmişti!

yürüdük, çok yürüdük!

çok ama çok güldük!

at boku, fayton taarruzu, toz toprak vız geldi..

bi batılsever olarak aya yorgi yokuşunun başında satılan dilek zamazingolarından aldım. sonra da başladık tırmanmaya. az yokuş değil. benim ilk çıkışımdı ama bastım kuzenlere deparı!

kiliseye vardık. omuz açıksa şal, bacak açıksa etek kapıda mevcut. kuzenler sansürü yedi, aman biz gördük önceden dediler, ben girdim içeri. şöyle bi gezindim ve çıktım. asıl mevzu kilisenin yanıbaşındaki kır kahvesinde! 2 saat yürümüşüz, açlık da var yorgunluk da!

mütevazi, hatta salaş bi yer burası: yücetepe kır gazinosu.

tepede bi alana serpitirilmiş masa ve iskemlelerden ibaret.

manzarayı tarif edecek takatim yok ama aklınız uçar, öyle bi güzellik!

büfe self servis. ızgara köfte, sucuk şiş, salatası, mezesi mevcut. temel alkol öğeleri de!

sıraya girip, siparişimizi verdik. gözümüzün önünde pişirip, büyükçe bi tepside servis ettiler soframızı. fiyatlar fevkalade makul, yediklerimiz ise oldukça lezizdi.

biz güle oynaya muhabbet ederken, öte bi masada şenlik başladı. ispanyol bi abla ve iki gitarist döktür babam döktürdüler. güneş batmak üzere, kefiler kıyak, üstüne çalgı çengi de oldu mu gevşettik halatları!

ahanda büyükada fotoları!

awardcı geldiii haaanımmm!

2009-08-22T23:03:00.008+03:00

sevgili kelebenk sayesinde 2.ci blog ödülüme kavuştum. [sayıyorum evet. (:]

kendisi kıdemli bi blogger; onore oldum efenim.

seremoni gereği kendimle ilgili 7 ilginç beyanatta bulunmam gerekiyormuş.

7 tane çıkar mı dedim kendime. itinayla kasıyorum.

1.asimetrik kepçeyim efenim. daha doğrusu "-dim" ama bıçak altına yattım. bu operasyonun sebebi kepçe olmamdan ziyade asimetrik kepçe olmamdır. neden mi? bkz. 2.madde

2.simetri hastasıyım. asimetrik şeyler sinirimi bozar.

misal; misafirlikteyim. çaydanlık saplarını tek bi eksene sokma cüretinde bulunurum.

misal; marketteyim. raflardaki gofretleri filan düzeltirim.

misal; evdeyim. aslında ful nizam olan koca bi dolabı döküp baştan yapabilirim. üstelik bundan keyif alırım. vb.

3.yani çok ilginç sayılmaz ama diyeyim: 6.hissim kuvvetlidir. rüyalarım çıkar, fallarım apıştırır, aklımdan geçen kafama düşer. vs.

4.yükseklik korkum var.

5.ortaokuldayken yılan besleyen bi arkadaşım vardı. bi gün biyoloji dersi için okula getirmişti zat-ı muhteremi. önce elime doladım sonra da boynuma sardım. hiç ama hiç korkmamıştım. müthiş bi histi. samimiyetle tavsiye ederim.

6.orta1'deyken keni kendime uydurduğum bi alfabem vardı. abuk subuk sembollerden 29 harflik bi alfabe yapmıştım. bu alfabeyle tuttuğum bi günlük vardı. yıllar sonra unuttum ve o günlüğü de attım gitti.

7.yaşlı insanlara karşı müthiş bi zaafım var. herhangi bi muhabbet ya da yakınlaşma sonrasında içim söküle söküle ağlıyorum.

severek takip ettiğim bi çok blog var. bu sefer pası dodo'ya atıyorum. dodo da kıdemli ve özenli bi blogger. bi de kafası benimki gibi karışıyor. sanki.

selamlar! sevgiler!

schadenfreude

2009-08-21T00:40:00.008+03:00

başkasının acısından haz almak.

germen milleti yememiş içmemiş bu hali tavrı temsil eden bi kelime üretmiş.

uzun yıllar almanca okudum ama bu kelimeye rastgelişim mezuniyetten sonrasına rastlar.

ilgimi çekti, çünkü böyle bi duygu var gerçekten. çok ilkel, büyük oranda da kontrolü mümkün değil. bu duyguyu hayatta kalma dürtüsü besliyor heralde. nerede okuduğumu hatırlayamıyorum ama bi yerde bu duygunun en çok taziye anlarında hissedildiği yazıyordu. töbe töbe.

almanca haricinde hiçbir dilde bu duyguyu karşılayan bir kelime mevcut değilmiş (ingilizcede de schadenfreude olarak geçer) ancak dilimizdeki "oh canıma değsin" ünlemi biraz schadenfreude barındırıyor bence.

alamanca:
neid zu fühlen ist menschlich, schadenfreude zu geniessen ist teuflisch

arthur schopenhauer

ingilazca:

to feel envy is human, to enjoy schadenfreude is devilish.

arthur schopenhauer
*
türkçe:
kıskançlık insancadır, schadenfreude şeytancadır.
arthur schopenhauer

şeytan kulağına kurşun der kaçarım. ciao!

altınovaaa olley!

2009-08-18T19:49:00.007+03:00

blogun ismini kırmızı bacaklı kız olarak değiştirebilirim efenim, haftasonu güneşe ve denize döndü pusula; altınova'daydık.

küçük bi kaçamak yaptık! ben ve zey. zey pazartesi için izin almıştı, bu sabah döndük gerisin geri.

bu maceraya biraz geç karar verdiğimiz için otobüs bileti bulmak kolay olmadı. denize düşen yılanı öper misali efetur'dan aldık biletleri. nolcak canım gece yolculuğu, uyuruz zaten dedik!!!
biz dedik, siz demeyin.. biz ettik, siz etmeyin!!!
otobüs çingene vapurunu utandırır, öyle söyleyeyim. her sokak başında durduk nerdeyse. bi de koltuklarımız 1 ve 2 olunca şöför and the muavinin dibindeydik, bu sebeple herşey daha da korkunç bi hal aldı.
şöför yolu bilmiyor, muavin zevzek turşusu. klima köklenmiş, içerde sibirya soğuğu. çaprazımızdaki koltuklarda 2 kişilik bi teyze, oğlu ve de kocası oturuyor, oturdukları yerden de kokuyorlar. teypten yükselen ses sibel can'a ait. zey yolculuğun 10. dakikasında uyuyakaldı. bense sinirden tırnak kemiriyorum!

8,5 saatlik yolculuk kazasız belasız sona erdi ve altınova'ya ulaştık. 3 gün göz açıp kapatıncaya kadar geçti ama herşey yine çok güzeldi! denize doğru midye dolma açıp, bira içmek.. akşamüstü güneşinde uyumak.. ve cancan muhabbeti..
altınovaaa olley! :)

politik kikirik

2009-08-13T01:15:00.009+03:00

çok aradım, çok sıkıldım ama.. başımı sokacak bi ev buldum sonunda!
sanırım yani.. henüz kesinleşmedi ama sabahlara kadar emlak ilanları hatmetmiyorum artık.. daha görmeden ısındım bu eve. 19 numaranın müthiş çabası ve katkılarıyla!
sevgili arkadaşıma tekrar tekrar teşekkür!

efenim nasip olursa greenwich'te ikamet edeceğim. duyduğuma göre şehre hem yakın, hem de bi o kadar izoleymiş.
greenwich park da çok güzelmiş [bağ bahçe severim ben (:].
yalnız yaşayan ama işi sebebiyle uzakta olacak bi bayanın evinde kalacağım. henüz bi mutabakata varmadık ama gidişat olumlu gözüküyor.

vizeye başvurdum bugün. aman tenrım! evrak toplamak yeterince sıkıcı ve zahmetliydi. tercümeler, noter tasdikleri, banka yazıları derken çok gerildim. herhalde bu gerginlik dışarıya da yansıyordu ki, vize bürosunda parmak izimi alan çocuk:

- çok gergin gözüküyorsun hayrola?

dedi.
stresliyim güzelim, bi soyağacımı istemediğiniz kaldı dedim. içimden. dışımdan ise:

- ahhah ha! olabilir, bu vize işleri pek kolay değil..

seni gidi politik kikirik!
vize alacağımı ümit ediyorum. fiyatlar şaha kalkmadan uçak biletimi almıştım bu sebeple.
14 eylül sabahı adios amigos canlar!
şimdilik bu kadar.. ;)

sı-kın-tı

2009-08-06T14:59:00.008+03:00

resim de koymuyorum ki iyice sıkıcı olsun.

günlerdir sabahlamaktan şaftı kaymış bünyem, feri kaçmış ruhum ve ben depresif takılıyoruz bugün. üstelik evde temizlik var.
tabii şaşmaz bi kural olarak, mevsim neyse ne, camlar biraz cillop ya hemen yağmur başlar. bekliyorum, birazdan yağar, eminim.

kusarcasına yazmak istiyorum. önemli önemsiz, değer değmez, herşeyi. ama yapmam, yapamam. öyle ağzıma geleni şak diye söylemem, söyleyemem.
öyleleri vardır ya, lafımı sakınmam, içim dışım bir derler. kodumu oturtur onlar, kendilerinden bu şekilde bahsederler. ben öyle değilim mesela. benim olayım filtrasyon. neden? kendimi süslemek için değil, başkalarını kırmamak için. bi de herkesin herşeyden haberdar olmaması lazım, ya da şöyle diyeyim bazılarının kendi kendine ayması lazım. doğrusu bu.

tribünlere bakıyorum uzaktan, perspektif depresyonun ilacıymış ya!
gülünç şeyler görüyorum ama..
gülemiyorum.

reenkarnasyona inancım sonsuz

2009-08-06T01:01:00.005+03:00

şu fotoğrafa bakıp da inkar etmenin alemi yok çünkü.

dün sabah,

hiç tanımadığım bi kediye

sırf maymuna benziyor diye

usulca sokulup

merhaba dedim..

bu sevimlinin önceki hayatında maymun olduğuna kanaat getirdim, başka bi açıklaması olabilir mi yahu? :)

hom sivit hom

2009-08-05T01:26:00.008+03:00

arıyorum. arıyorum. buluyorum da. ama olmuyor.

birinin banyosu, diğerinin mutfağı.. kimisi ferahül ferah kimisi de in gibi..

bi kaç tane çok beğendiğim stüdyo vardı [stüdyo dediysek yanlış anlaşılmasın, en fazla 30m2!], biri bi çatı katıydı. çok şirindi, 2 tane kocaman tavan penceresi vardı.. yattığım yerden yağmuru izleyebileceğim.. mail attım, böyle böyle eylül'de londra'dayım, niyetim de ciddi, biraz daha foto yollar mısınız? şeklinde. bugün cevap geldi: minimum 8 aylık kontrat yapıyorlarmış. hay aksi şeytan! aaa nasıl da unutmuşum! ondan önce bi adet de dolandırma teşebbüsüne maruz kaldım! evlere şenlik.. neyse ki çabuk uyandım işe.. şöyle ki..

efenim bendeniz sabahlara kadar ev ilanlarına bakıp, talip olduklarıma vaziyetimi özetleyen mailler atıyorum. sonra bi sabah uyandım, hevesle bilgisayarımın başına geçtim. bi baktım ki notting hill'de bal dök yala bi 20 metrakarenin sahibinden cevap gelmiş! kutu gibi bi yer, ama yepisyeni herşey. fiyatı da kıyasla bi ucuz ki sormayın. girizgah şöyle:

"ben sara, doktorum, irlanda'da yaşıyorum, ev böyleyken böyle. minimum 2 aylık kiralarım. bu arada 2 aylık kira artı şu kadar depozitoyu da anında alırım"

ben de bi hevesle cevap yazdım buna, kendimi tanıttım, niyetim ciddi filan dedim. safım ya, bi de maile bi fotoğrafımı ataçladım. gelen cevapla işin rengi değişti tabi:

"işte görünüşünden belli iyi insansın ama ben böyle çok aldatıldım. irlanda'dan londra'ya gelmelerim filan hepsi bi tarafıma girdi. beni yüzüstü bıraktılar, aradım yüzüme telefon çarptılar, bunun bi daha yaşanmasına izin veremem o yüzden senden bişi istiyorum..

UK'de yaşayan bi arkadaşın adına 2 aylık kira ve depozito bedelini western union ile gönder. akabinde sana verilen dekontu bana scan edip yolla. ben buradan böyle bi işlem yapılmış mı yapılmamış mı kontrol edip sana haber vereceğim. sen de paranı geri çekeceksin. eğer bunu yaparsan seninle nerede ne zaman buluşacağımızı söyleyeceğim. kusura bakma bu benim metodum, yes or no?"

demiş kitapsız. önce saflığım tuttu yine, vah garibim çok canı yanmış dedim. ama saksıyı biraz çalıştırınca bu işte bi iş var diyerek ilanı bulduğum siteye girdim. ve fakat ilan yok, silinmiş! sayfanın kenarında safety tips kısmısı dikkatimi çekti. adamlar açıkca yazmışlar. bu bu numaralara karnınız tok olsun gibisinden. vayyy çakkaaal beni dolandıracaktın ha!!! bu esnada çenemde bi adet sivilce pörtledi ama olsun, uyandım ya bi kere! hemen siteye şikayet ettim, sağolsunlar çocuklar cevap vermiş bugün, onu blokladık abla rahat ol bizde yanlış olmaz demişler.

afacanlar..

londraa londraa güzel londraa!

2009-07-30T23:00:00.006+03:00

seni görmek ister her bahtı karaaa!

evet.. kara bahtım, kör talihim ve ben eylül'de londra'ya gidiyoruz.. aşağıda okuyacaklarınız bu uğurda verilen savaşın blog belgesidir.

okula kaydoldum, vizeye başvuracağım ama konaklama ile ilgili bi takım dertlerim var.

londranın pahalı olduğu aşikar da bu kadarına pes doğrusu! günlerdir sabahlıyorum, emlakçılara mail atıyorum filan tam bi şenlik hali! metro ağını ezberledim, google maps en yakın dostum oldu.. bi de anladım ki bu ingiliz milleti için lavabo mühim bişi! öyle ki her ilanda özellikle vurguluyorlar: "evet! bu dairede lavabo da var!" bi de power shower. bu ikiliye tapıyor olabilirler. ama netice de ben de en çok banyo olayına önem veriyorum, o yüzden problem yok!

problem yok diyorum ama var aslında; evlerin çoğu oldukça eski.. yani o banyoları 3 tur ciflesem bile rahat etmez içim, kendimi biliyorum. bu durumda yenilenmiş evlere kayıyor gözüm; pırıl pırıl, gayet güzel ama inanılmaz pahalılar. istemeye istemeye öğrenci yurtlarını da araştırdım, onlar zaten fantastik! hem en az 9 aylık kontrat yapıyorlar, ki ben o kadar kalmayacağım.. yine gönülsüz bi şekilde hostellere de baktım ama hiç aşağı kalır yanı yok.

yalnız biri notting hill'de diğeri de seven sisters diye bi yerde olmak üzere 2 daire buldum. çok güzeller, üstelik de bütçeme göre! ve fakat sadece fotolara bakıp bu evlerden birini tutmak riskli geliyor. en büyük korkumsa fareler! fare istemiyorum, temiz küvet ilk şartım ve şehir merkezine yakın olmalıyım.

hadi bakalım!

protesto

2009-07-27T23:29:00.004+03:00

kolbastılı nazo - fantazi cıngıllı funchos (fannn çosss!) - merak ne güsel şey güsel şey merak
triosuyla harmalanmış bi ruhtan her türlü dangozluk beklenebilir. bu sebeple televizyondan mümkün mertebe uzak duruyorum!

dvd player diye bişi var yahu. televizyon şimdilerde filme yarıyor! peh!

yüksek yüksek topuklar!

2009-07-27T22:17:00.011+03:00

cumartesi zey'le beraber palladium'a gittik. malum mevsim yaz. ege akdeniz gezmediğimiz kadar düğün dernek geziyoruz. bu da bize çeşitli kalemlerde masraf olarak geri dönüyor. benim için en şık ayakkabı babet, en afili elbise ise pamukludur. ama olmuyor olmuyor olmuyorrr! düğün dernek bu ikiliyi kaldırmıyor!

yaradılış meselesi; topuklu ayakkabı giyemiyorum! çok hoş, çok sexy, çok şık eyvallah! başkasında oldu mu maaşallah! bana gelince çin işkencesi.. toplamda 2 adet topuklu ayakkabım var desem.. öff beceremiyorum işte. beceremediğim için de almıyorum, bu kadar basit.

ayakkabı neyse de o cins elbisem de pek yok. çok yakınım değilse düğünlere katılmayı pek tercih etmem. nasıl anlatsam, şöyle ki..

:flashback:

ağustos 2007, maltepe evlendirme dairesi tesisleri.

çok sevdiğim güzide bi arkadaşımın nikahı. daha nikah başlamadan salyasümük ağlayan karameL. neden? sebep barkovizyon sebep fon müziği sebep içimde bi gözyaşı fabrikası barındırmam!!.. hadi bu neyse de.. aynı nikahın akabinde, takı sırasında yorulup tekrar salona girişim ve oturur oturmaz hiç tanımadığım bi başka çiftin nikahına dahil oluşum.. ve tekrar böhöööyyy diye ağlamaya başlamam..

:the end:

vaziyet-i esasi böyle. herneyse, gezerken yolumuz zara'ya düştü. reyonları ümitsizce tavaf ederken siyah bi elbise gördüm. kesin L dir derken bi baktım S! bi hevesle kabine koştum ama S olmadı. kendi kendime söylenirken görevli kişi XS ye bakalım dedi. hayretle var mı ki? dedim. ve 15 saniye içinde o müthiş elbisenin xsmalluyla geri döndü. ta taaa! elbisemi daha ilk denemede bulmuştum! siyah, straplez, dar kesimli, etek boyu dizin biras üstünde.. sonra bi kaç topuklu ayakkabı denedim.. yareppim! zara kokoşlar için güsel şeyler yapıyormuş yahu, güsel ayakkabılar hatta! zey'in de gazıyla artık kendimi alıştırcam, bu topuklu fobime bi çözüm bulcam diye diye kasaya yöneldim. bi de elbise güsel olmasının yanısıra ucuzdu da! kaymaklı şöbiyet yani!

akşam eve döndüğümüzde pelt haldeydik. ve fakat günün anlam ve önemine yakışır bi film vardı harddiskte: sex and the city! geç olsun güç olmasın! acayip eğlendim seyrederken.. yok yok, bu yüksek ökçe olayına bi el atmalı hakkaten!

17

2009-07-25T01:59:00.005+03:00

aslen çok severim. 17'yi yani. hayatımın önemli duraklarında pek rastlaştık kendisiyle. bu kez iett otobüsü suretinde çıktı karşıma. ve uzun bi yolculuğa çıktık beraber.

500T'den sonra en fantastik iett hattı 17 olmalı. kadıköy'den pendik'e uzanan bi yolculuktan bahsediyorum. ve bu yolculuğu 35 derecelik bi yaz gününde yaparsınız evliya mertebesine oldukça yaklaşıyorsunuz!

efenim ulvi gayem pendik işkur'a şurada bahsettiğim -çok affedersiniz- kikindirik bi printout götürmekti. öncesinde müstakbel işverene gidip gerekli izahatlarda bulundum tabi. "hayır senyör çevre mühendisi değilim, sadece diplomam var, aynen öyle maalesef." şeklinde.. neyse, kaşelenip imzalandı ve daha da kutsallaştı bu kağıt parçası. en sonunda bugün, ait olduğu yere, pendik işkur'a ulaştı! bi saatten uzun süren bi otobüs yolculuğundan sonra ciddiye alınmak istiyor insan. bütün olan biten kağıdın kapıdaki güvenlik tarafından lalettayin incelenip içerdeki bi odaya götürülmesinden ibaretti. gülsem mi ağlasam mı bilemedim! şaşkın şaşkın sokağa çıkıp beklemeye başladım. ve çok diil 5 dk sonra karşımdaydı. kim mi? kim olacak 17 tabii!

@%?*#&@

açıkhava'da sezen keyfi!

2009-07-23T22:08:00.005+03:00

salı akşamını sezen konseriyle taçlandırdık, müthişti!

konser cuma ve cumartesi günü tekrarlanacak, fırsatınız varsa kaçırmayın derim! (yer: harbiye cemil topuzlu açıkhava sahnesi)

"sezen aksu ve arkadaşları" başlıklı bu konserde fahir atakoğlu, aykut gürel ve erkan oğur gibi isimler de eşlikçiydi, dolayısıyla konser konserlikten çıkıp müzik ziyafetine dönüştü. vazgeçtim, seni kimler aldı, kavaklar, dağlar vb. sezen klasiklerinin yanısıra sezen aksu'nun erkan oğur'la yaptığı düetler hafif esintili bi istanbul gecesinde parlayan kocaman yıldızlar gibiydi..

bzzzt bzzzt! kısa devre!

2009-07-18T21:38:00.007+03:00

herşey telefonuma gelen bi mesajla başladı:

sayın karameL, xxx arıtma ve sis. inş. san. tic. lim. şti 00000555555 no'lu talebi için seçildiniz. bilgi almak için en yakın işkur'a geliniz.

işkur bana iş bulmuş da onu söylemeye çalışıomuş! gelin görün ki beni çevre mühendisi sanıolar. teoride böyle olabilir ama pratikte diilim. ya da şöle desem daha doğru olur; çevre mühendisliği mezunuyum ama çevre mühendisi diilim. bu durumu izah etmek üzere cuma günü bi işkur şubesine gittim.

karameL: efenim, evet çevre müh. mezunuyum ama ben bu işi hiç yapmadım. yani böyle bi tecrübem yok, bu saatten sonra da olamaz.

memure: kısmet bugüneymiş kızım..

k: @%?*#&@ eee şey, anlatamadım galiba!

m: kaydın bu şekilde açılmış, olmuş bi kere..

k: anlıorum ama bana ne mezunu olduğumu sordular formu doldururken.. takdir edersiniz ki türkiye'de yaşıyoruz. veterinerlik okuyup kuaförlük filan yapan insanlar var etrafta..

m: nerede oturuosun?

k: erenköy!

m: heh güseeel.. işyeri pendik'te. bi zahmet gidip görüşürsün, sonra da bu kağıdı pendik'teki işkur'a götürüp onaylatırsın.. böylece işsizlik aylığın kesilmez.

k:"bi zahmet?!?" peki neden pendik'teki işkur'a gitmem gerekior, size gelsem tekrar?

m: olmaz, dosya pendik'te evladım pendik'te!

k: anladım anladım!

hasbinallah.. beni buluyor yaa! 2 cümle sölicem diye şekilden şekle girdi karşımda, devlet ana çünkü kendisi.. höt dese eteğini öpcem sanki!

parantez:otobüs yolculuğu:parantez

2009-07-16T18:50:00.004+03:00

konudan konuya sekiyor ve tatille ilgili bence önemli bi anektodu sizinle paylaşmak istiyorum.

istanbul'dan izmir'e otobüsle gittim. tercihim varan'ın deluxe seferiydi. evet rahatıma düşkünüm, evet biletler biras pahalı ama uzun yol bu canlar, her an çileden çıkılabilir!

efenim bu deluxe seferdeki marifet; otobüsün sol tarafındaki koltukların tekli olması. böylece dilediğiniz gibi yayılarak uyumanız ya da benim yaptığım gibi tüm gece boyunca kitap okumanız mümkün olabiliyor.

yolculukların en güzel tarafı molalardır bana kalırsa.. [günün birinde cesaretimi toplar da direksiyon başına geçecek olursam bol molalı bi tur yapacağım!] bu yolculukta tahmin edeceğiniz gibi varan'ın susurluk tesisinde mola verdik. molanın 40 dk olması süper bi detaydı ama daha iyisi biraz ileride bana göz kırpan bi starbucks olmasıydı!

gecenin 4ü filan dinlemem arkadaş! naneli lattem, kepekli pufum ve ben müthiş keyifli bi 40 dakika geçirdik. [yaşasın! bu cümleyi kullancak yer arıyordum,buldum! ahahaha!] sonra dönerken farketim ki, karşı istikamette yer alan ulusoy tesisinde de bi adet starbucks var. kenara not ettim ben de.. ;)

seferihisar

2009-07-16T18:16:00.006+03:00

efenim tatil gevşekliğini üzerimden atamadım hala.. mutfağa gidip bi bardak su almak bile gözümde büyür oldu. (yoksa buna tembellik mi deniyor?!?)

herneyse.. bugün kalktım, kahvaltımı yaptım ve kararlı bi şekilde spora gitmek için hazırlandım. yaklaşık 10 günlük bi ara vermiş olmama rağmen gayet enerjik bi şekilde antremanımı(!) tamamladım ve işte karşınızdayım.

konumuz; tatilimin ilk durağı ve uzun yıllardır yazlarımızın vazgeçilmezi olan şirin bi izmir beldesi: seferihisar.

efenim seferihisar izmir'e yaklaşık olarak 40 km. uzaklıkta. şehre bu kadar yakın olup, bu kadar bakir kalan kaç belde var şu caaanım memleketimde, merak ediorum gerçekten. seferihisar'ın jeopolitik [milli güvenlik derslerinde çok geçer bu kelime :)] önemi bu kadarla kalmıyor. kendisi kuşadası ve çeşme'ye 60şar km uzaklıkta konumlanmış. bu da ne demek, olur ya içiniz bayar, yakınlarda gidilebilinecek başka sayfiyeler de mevcut!

seferihisar'ın biraz dışında kalan bi yazlık sitede bizim de naçizane bi mülkümüz var efenim. bu vesileyle uzun senelerdir seferihisar'a gidip geliriz. en başta havasını öve öve bitiremem. böyle bi mislik, böyle bi hafiflik olamaz. evet, biraz rüzgarlı olduğu doğrudur fakat bu rüzgar öyle size sağlı sollu girişecek şiddette olmayacaktır hiç bi zaman. dolayısıyla rutubet kavramını çöpe atabilirsiniz. denizi fevkalade temizdir, ancak rüzgardan mütevellit biraz dalgalıdır. bu sebeple, rüzgarın sakin olduğu sabahın erken saatlerinde deniz keyfi yapmak akıllıca olacaktır.

post u coğrafya dersine çevirdiğimin farkındayım ama oldu bi kere! efenim ziyadesiyle mütevazi bi ilçedir seferihisar, o kadar ki ilçe demeye dilim varmıyor ama hakikat bu şekilde. şahsen, ilçe merkezinden denize doğru gidildiğinde ulaşabileceğiniz sığacık kasabasını pek severim. burada hayat slow motion akar. saatler geçmez bilmez. akşama doğru ise tek bi gayesi kalır insanoğlunun: rakı-balık! deniz mahsüllerine çekimser yaklaşan biri olarak söylüorum bunu, boş laf değil yani.

seferihisar etiketli enfes fotolar için buyrun..

özün sözü, sözün özü.

2009-07-15T02:19:00.003+03:00

Üç türlü aristokrasi vardır;

birincisi yaş ve kıdem; ikincisi servet;

üçüncüsü akıl ve bilgidir.

En şereflisi sonuncusudur.

Arthur Schopenhauer

aşk çünkü

2009-07-15T01:51:00.007+03:00

daha çok sevilmek için uğraşsaydım, ben "ben" olmazdım.

sevdiğin renk diye turuncu bi elbise giysem mesela, mesela sucuklu tost yesem senle beraber..

sana duymak istediklerini söyleseydim hep, bence aşk da kaldırmaz bunu ama dostluğa sığmazdı en başta. çünkü bu yalanın en tehlikeli türü..

seni severken yalnızdım sevgilim.

başkaları yakıştırsın, birileri alkışlasın diye beklemem hiç,

bence aşk çünkü;

yalnızlığın en güzel türü..

*karameL*

dikkat! bu post tatil fikri ihtiva etmektedir.

2009-07-15T00:01:00.006+03:00

efenim tatildeyken özlediğim iki şey vardı.
biri sevgilim, diğeri ise blog idi.
çok şükür ikisine de kavuşmanın haklı kıvancını yaşıorum şu an!

en boş günümü bile anlatırken haddinden fazla uzun yazdığım için, bu tatil mevzuuna küçük esler vererek değinmek istiorum.

pazartesiden cumartesiye kadar seferihisar'daydım. ailemdeki kadınların çoğuyla beraber. huşu & saadet.
cumartesi ve pazar günü ise altınova'daydım. cancan takımıyla beraber. 48 saatten az sürmesine rağmen -ikisi bi arada nası oldu anlamadık ama- hem çok dinlendik, hem de çok eğlendik.

güzel bi kombinasyon olmuş di mi? detayları yakında.. ;)

çiki bum bum!

2009-07-03T01:43:00.009+03:00

kısım 1:

böle sağlı sollu allah ne verdiyse girişen bi aşk filmi gerek bana! böğürerek ağlayayım bazen, bazen de kikirdetsin beni.

ama mutlu sonla bitsin lütfen! :I

kısım 2:

dün sabah; annem, ananem, büyük teyzem ve lolita kuzen, küçük teyzem ve iki kuçusu gibi efsane bi kadro seferihisar'a doğru yola çıktı. tatil kelimesi tek başına hipnoz sebebi olmasına rağmen, söz konusu seferihisar olduğunda bu tatilden çok inzivaya yakın bişi oluyor. ki inziva denilen şey benim gibi çiki bum bum bi bünyeye oldukça ters. yine de bu kadro için değer! pazar gecesi karameL izmir yolcusu..

hal böle olunca bi kaç günlüğüne ev bana kaldı. dün bütün gün gönlümce temizlik yapıp, çekmece dolap düzelttim. yükselen başak heryerdeydi! daha sonra panik koç devreye girdi ve akşamüstü serçoyla yapacağımız şarap keyfi için bi süre de mutfakta vakit geçirdim. sonrası kırmızı şarap, en ballısından sohbet ve sonsuz bi tıkınma olarak özetlenebilir.

ilk kez değil ama bugün çok güçlü bi şekilde şunu hissettim: bu kriz ve bizim işten atılmamız.. güsel sonuçlar da doğurabiliomuş! yeah baby! aramızdan biri süpper bi iş buldu ve biz de bunu süpper bi kahvaltıyla kutladık! daha geçen hafta zuzumdan gelen müjdeyle coşmuşken, bu haber üstüne şerbet gibi geldi.

hayat acı-tatlı bi senfoni, şu sıralar güsel melodiler duyuyorum!
çiki bum bum!

basiret sizseniz basiretsizsiniz

2009-07-02T01:40:00.004+03:00

ooooof maykıl gidecek zamanı buldun sen de. şimdi herkes daha iyi tanıyacak seni, daha çok dinleyecekler şarkılarını. hazırgiyimcilere desen olacaksın, hiç olmadın mı sanki? töbe haşa! ama olsun, bi süre idare eder bu onları. birileri yokluğunla düet yapacak sonra. adına okul filan yaptıracaklar, çeşme, şadırvan.. bi sokağa ismini verirler olmadı; demokrasilerde herşey tükenir, çare tükenmez.

rest in peace maykıl.
ya da
allah rahmet eylesin mikael.
ne farkeder?

büyük bi illüzyondu bunların hepsi, illa ki bi gün kanıtlanacaktır.
gelen gideni aratır. gelenler bi gün gider, bu sefer onlar aranırlar.

velhasıl maykılcım, sen sıranı savdın.
allah gecinden versin, gözler madonnada.

reaksiyon köşesi

2009-06-29T22:38:00.005+03:00

bölesi didaktik yaklaşımlardan hiç hazzetmem ancak yeni temanın da etkisiyle bi maruzatım olacak.

efenim bu blogu en öncelikle kendim için yazıyorum. maksat; bişiler unutulmasın, bişiler paylaşılsın, ne zaman ne hissedilmiş bi iz bırakılsın.. kısacası bu blog bi zaman makinesi benim için. yazdıklarımı okuyan, takip eden olursa da başım üstüne! okumakla kalmayıp yorum bırakana ise sütlü nuriye ısmarlıyorum. :D ancak yeni temayla beraber yorum kısmı böcek kadar kaldı.. ben de o bölgeyi hareketlendirmek amacıyla bi reaksiyon köşesi koydum. bakınız lütfen, onun altında da 0 kıpırtı yazıo. burası da -çok affedersiniz- yorum köşesi.

fark yaratmış filan diilim, öle bi iddiam yok, zaten bu bloggerda mevcut olan default bi özellik. ama biras gözünüze sokmak istiorum evet. ne de olsa yalnızlık allaha mahsus diil mi ayol? :D

doluyum blog, çok doluyum.

2009-06-29T15:22:00.006+03:00

dna haritamın önemli bölümünü melankoliden sorumlu sarmallar oluşturuyor. 28 yıl zarfında sindirdim bu hakikati, sen bölesin bebeğem yapacak bişi yok dedim.

ancak son günlerde birden fazla duygusal hulahop çevirdim.

agent smith gibi kendimi klonluyor, diğer BENe bakıp ağlar ağlar susar diyorum ama ı ıh.

~~~

cuma: maykıl bu dünyadan göçtü. daha ne olsun?

cumartesi: kardeşimi macera dolu amerikaya yolculadık. ebeveyn metaneti diye bişi olmalı, zira gözlerim pörtleyene kadar ağladım ben.

pazar: sabahında babam iskenderun'a döndü, yıllardır tekrarlanan bu sahne can sıkıcıydı.

öğleden sonra cancanlarımdan biri dertliydi, aradı, konuştuk, boğazımda bi yumruk kaldı.

akşamında ise zuzuyla buluştuk, uzun bi süre için son kez. kendisi başka bi şehre taşınıo çünkü. çok iyi bi iş fırsatı sebep oldu buna; 3 ölçü sevinip 1 ölçü hüzünlendik, bu işler böle dedik biz de.

...

kpk ve yeni imajı

2009-06-29T14:13:00.003+03:00

efenim diğer tema içimi sıkıodu açıkcası,
yağmur yağacak seller akacak arap kızı camdan bakacak sonra yüzyıllar boyu ağlayacak hissiyatı yaratıodu bende..
değişim iyidir diyerekten cicikız konseptli bu temaya geçiverdim.
daha ferah geldi gözüme. beğendiniz mi?

yaşıma yakışmıor olabilir ama biliosunuz ki bu şahsiyet;
30a yaklaşıyor ama 6yken giydiği kırmızı paltoyu çıkarmıyor.

böyle de bağlarım mevzuyu.. :) sevgiler..

maykıl da gidiosa, bizim durduğumuz kabahat.

2009-06-26T13:21:00.021+03:00

televizyon tek kanal, walkmanim 4 kalem pille çalışıyor.
yaşadığımız ilçede tek bi sinema salonu var; haftanın belli günleri belli saatlerde açıktır, o kadar.
bi gün kardeşimle oynarken babam gelip, haydi çocuklar sinemaya gidiyoruz diyor.
"moonwalker"
büyülenmiş vaziyette eve dönmüş, zihninde filmi tekrarlayarak uykuya dalan bi çocuk..
o benim.
~~~
kasetçiler var, 2 tane. biri çarşıda, diğeri lojmana yakın.
liste yaparsın, kasetçi doldurur. 60lık ya da 90lık.
illa bi maykıl şarkısı vardır listede.
bi kaç gün sonra kaset hazırdır, bi hevesle eve koşar kasetçalara takarsın.
onun gibi dansetmeye çalışan bi çocuk, onunla hoplayıp zıplayan..
o benim.
~~~
ve 25 haziran 2009.
kalbine yenik düşen bi vücut.
hem şöhret vardı, hem de hüzün.
giderken bi çağı söküp götürdü.
o... michael joseph jackson.

“In a world filled with hate, we must still dare to hope.

In a world filled with anger, we must still dare to comfort.

In a world filled with despair, we must still dare to dream.

And in a world filled with distrust, we must still dare to believe.”

gezenti

2009-06-24T14:52:00.011+03:00

*gezenti
sf. hlk. Vaktini gezmekle geçiren, gezmeyi çok seven, gezeğen.

Güncel Türkçe Sözlük

*gezenti
Çok gezen (kimse).

Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü

*gezenti
1.bk.gezeğen (II). 2. İşsiz, serseri.

Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü

*gezenti
Sebzelerde en çok baklada bulunan bir çeşit böcek.

Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü

kaynak: TDK

~~~

geçen cuma bana bi hal geldi, havada gezdim. :)

cuma günü kuzen dido'nun doğumgünü şenlikleri kapsamında taksim'deydik. cambaz (gerçeği diil çakması) diye bi mekanda oldu tüm bunlar. vasat bi yer, tavsiye edecek diilim. yine de varolan imkanlar dahilinde eğlendiğimiz, bunu da ucuz yollu yaptığımız için pişman diiliz efenim. oradan çıkışta, içimdeki karaoke quenn'e karşı koyamadım ve ilk hedefimiz herhangi bi karaokecidir ileri diyerek, bi grup parti çocuğunu da peşimden sürükledim. yine yine yine aynı şarkıyı böğürdüm: kim wilde - keep me hanging on.

cumartesi cancan takımıyla paslaştık. önce sofyalı sonra da mask yapalım dedik. vücuduna saplanan 15 kurşuna rağmen düşmana doğru yürüyen kahraman asker modundaydım. tüm o yorgunluğa ve karaciğer sünmesine rağmen 2 duble aslan sütünü sıkıştırdım bünyeye. bu arada sofyalı'da çok ilginç bi uygulama var, paylaşmadan edemeyeceğim. efenim masalara aşağıda gördüğünüz mouselardan koymuşlar. şapka çıkarmamak elde diil; önce baya bi dalga geçtik ama sonradan çok iş gördü, tebrik ettik. hoppp hşşşt üstaaad vb. çırpınmalara son veren bi icat.

akabinde mask'a zıpladık. mask (eski mecaz), bekar sokakta. cumartesi günleri, ekmek teknesi dizisindeki lan jale repliğiyle tanınan cem kılıç sahne alıyor. pek eğlenceli diye duyduk, gidelim dedik. ve fakat mekan; küçük, dar, tıknaz, kambur. o zıplayan güruhla beraber tuhaf salınımlarda bulunmanın adı eğlenmek olamaz. bi kaç kez yandım allah nidalarıyla kapı önüne attım kendimi. cem kılıç sadece türkçe pop söylüyor, ama böyle ajdalı majdalı, öyle kro paçoz pop diil yani, hani herkesi eğlendirir öyle diyeyim.. orkestrası da oldukça başarılı, programları uzun ve dolu dolu, ancak dediğim gibi içerde bi izdiham yaşanıyor. yine de güzeldi efenim, metrekarelik bi ferahlığa rastldığımız anlarda döktük kurtlarımızı.

pazar günü tahminimden daha iyi bi kondisyondaydım. aile saadeti ve ben şeklinde meydan alışveriş merkezine gittik. malum babalar günüydü o gün, ceninini kapan gelmiş. neyse açık havada salına salına dükkan gezdik ve o gün muazzam bi huşu ile sona erdi.

pazartesi için bileğimde mecal kalmadı ama es geçemeyeceğim bi husus var.

cancan takımıyla olağanüstü toplanmak gerekti o gün. asmalımescit'te babylon'un olduğu sokakta (babylon'u geçince sağda) şehbender adlı bi restoranda oturduk. konsept rakı meze, ama o nasıl bi meze! bana fava yedirtti, inanılmaz ama gerçek. bi de güleryüzlü bi sahibesi var ki, masa masa dolaşıp hoşgeldiniz diyen, alkış tuttuk kendisine. şiddetle tavsiye ederim, fiyatları da oldukça makul.

esenlikler ve güzellikler efenim, gezenti'den haberler bu kadar.. ;)

bi aslan miyav dedi, minik fare kükredi!

2009-06-19T02:18:00.010+03:00

salonun bi köşesinde bi kablo yumağı olur hani.
birbirine bağlı üçlü prizlerin kustuğu kablolar.
ve hangi fişi çekeceğinizi bilemezsiniz genelde.
boş bakışlar ve bi miktar küfürle çökersiniz yere.

işte tam böyle hissediyorum.
yani çekip çıkarılacak fiş çok ama o kablo deryasında denemek, denemek, hep denemek ve hep yanılmak çok yorucu gerçekten.

~~~

hayatımda mükemmel yaptığım, vay anasını ben neymişim ulan dediğim bi bok olmadı.
marifetten saydığım bi kaç bişi olmuştur belki ama.. bi tanesi kara kalem bi resimdi galiba.. düşündüm biraz ama ı ıh, bi ikincisi çıkmaz.

kontrolsüz tevazu, tevazu değildir desem.. tam olarak o da değil.
öyle erdemli bişi diil benimki. tevazu vardır illa ama en çok aptallık. azıcık sürüde takılmacılık olsun içinde, biraz da herkesin gönlü olsunculuk. kapat şimdi kapağı, bi ömür pişerim kısık ateşte. bravo bana.

bazen gülüyorum ama çokça da şaşırıyorum. insanlar kendilerini sevmiyorlar ya, başka bişi yapıo onlar. yani soğan cücüğünü battal bi çınara çevirebiliolar mesela. post-it lere yazıolar kitaplarını ve best seller hep onlar. o öyle diil cicim böyle dersen de çelik gibi inat.
yersen.
yemezsen yanında yat.
yatmazsan da yalnızlık ömür boyu.

domatesli makarna ve jazz hakkında

2009-06-17T16:46:00.011+03:00

şükür yarab! 4buçuk günlük ev hapsi dün bu saatlerde sona erdi. bi önceki post u koyduktan hemen sonra cancan takımından zey aradı, haydin dedik buluşalım. duşumu aldım, giyindim ve yola çıktım. erenköy'den minibüsle kadıköy+kadıköy'den metrobüsle mecidiyeköy+mköy'den metroyla şişhane güzergahını izleyerek, toplamda 50 dakikada tünel'e vardım.

öncelikle metronun şişhane ayağını, o ayağın bi kobra yılanı edasıyla kıvrıla kıvrıla tünele çıkma çabasını kutsuyor ve kutluyorum. son son, istiklal caddesinde yürümek malazgirtte cenk etmek gibi bişi olmuştu benim için. yaşlanıorum malum, kafa çekmio artık belli şeyleri. ve fakat dün büyük bi huşu içinde vardım tünel'e. vesileyle tavsiye ederim efenim.

cancan takımının bi diğer üyesi ece ise henüz mesai saatleri içindeydi. büroya gel dedi, gittim. o ve ablasıyla bi süre hoşbeş edip, dışarı çıktık. zey ve cancan takımının nevi şahsına münhasır azası sedeyn odakule civarında bizi beklemekteydi. buluşuldu, öpüşüldü, koklaşıldı. hepimiz çok ama çok acıkmıştık. nereye gidelim vırt zırt derken rota yine ara cafe için çizildi.

esasen çok sevdiğim bi yer ara cafe. yemekleri, havası, pek çok yere kıyasla servisi filan memnuniyet verici. lakin bi millet böğründe krizle yaşarken, ara cafe gücenme ama pahalısın demek istiorum buradan.

siparişimizi verdik, ayıptır söylemesi yaz makarnası istedim. annelerimizin sıklıkla yaptığı domatesli makarnadan yani. kendisi 13,5 lira. hadi pahalı dedik iç ettik ama gelen porsiyon karşısında aaaaaaağğğğ şeklinde bi tepki verdik hep beraber. tabağın ortasına öylesine bi kepçe makarna serpiştirmişler, başka bi açıklaması yok. sora şöle bi fikir çıktı masadan: "fiyatlar pahalancağına porsiyonlar küçülsün okeydir"

makarna ve domates..

domates ve makarna..

çalışanların maaşı, mekan giderleri, vergiler vs. bunların hepsini anlıyorum. üstüste koyuyorum. ama domatesli makarna bu arkadaş, 13,5 lira etmez yani!

neyse efenim yedik içtik ziyade olsun.. akabinde nevizade taraflarında biralanmaca oldu. gidenler oldu, gelenler oldu. peşinden hayal kahvesine transfer olduk. selen gülün & sibel tüzün jazz project için bilet almış eceler, ben de dahil oldum. onlar biletixten aldıkları için bana nazaran 3 lira gibi bi zarar ettiler. biletix'in tartışılmaz hizmeti için az bile değil mi?

sibel tüzün güzel şarkı söylermiş, haddim olmayarak şaşırdım. jazz dan anladığımı söylersem ayıp ederim ama tıngır mıngır var bi aşinalık. arada seyirciyle sohbet etti, grupcana pek rahatlar zaten, şarkı aralarında pek eğleniolar filan, güzeldi vesselam. bi de jazzladıkları bi cover sölediler ki yüreğim titredi: time after time.

eve geldim. yatmadan önce çorbamı içtim ve uyudum misler gibi, daha ne olsun?

150 kilometrelik bi post da böylece bitti, sevgiler..

post'u sermek bu olsa gerek

2009-06-16T15:04:00.009+03:00

efenim rölantideyim demiştim ya, hala çıkamadım bu halden.

cuma, cumartesi, pazar ve pazartesi geçti. tam 4 koca gün.

bu süre zarfında evden 2 kere çıkıp, 500 m ötedeki spor salonuna gittim, o kadar!

pardon bi kere de markete..

asıl neden şu: kriz beni teğet geçmeyip direk böğrüme saplandığı için para harcamamaya çalışıorum. bi de herkesler tatilde şu sıralar, eşlikçi bulmak da zor.. e zaten yeterince depresifim, benim depresyonum kendime diyerekten eve kapanmayı daha hayırlı buldum.

bi de haftasonu anne ve kardeş ikilisi şehirdışına çıktı. e hal böle olunca ev bana kaldı. e ev bana kalınca bol bol temizlik yapıp film seyrettim (bu iki aktivitenin birbiriyle alakasız olduğunun farkındayım ama tam olarak olan biten budur). cumartesi akşamı karayip korsanları 3 ü izledim ki kendi kendime tükürmek istiorum; ne kadar fuzuli bi önyargıyla yaklaşırmışım o seriye! bayıldım ayol. uzun vadeli planlarıma johnny depp de dahil artık. orlando bloom da fena diil hani ama johnny daha komik sanki. :)

sonra pazar günü zuzuyla sözleştik.. gizli maksadımız; kadıköy viktor levi'nin efsanevi bahçesinde yayılıp kırmızı şarapla midelerimizi kutsamaktı. ammavelakin tasarruf yazan neonlar yanıp sönmeye başlayınca, gel zuzum dedim eve buyur, varsa bi de film kap getir.

zuzuma güseeel bi ikindi kahvaltısı hazırladım. tost makinesinde yeşil ve kırmızı biber közledim, çok pratik oluo. sora minyatür bi peynir tabağı hazırladım. çay demledim, patates haşladım, salatalık, domates, roka derken buzdolabındaki ayşekadın geldi aklıma. keşke dedim simit de olsa. o da laf mı, burnumun dibi komşufırın! ne şanslıyım ki simitler de yeni çıkmış fırından. gözüm döner mi diye bakınırken tahinli çörek bişiler der gibiydi. okeyto dedim, sen de buyur sofraya.

seven pounds'u seyrettik. hani büklüm büklüm boynumda tadında bi seyir oldu, son on dakikada ise koyverdik gitti. şahsen filmi beğendim ama ağlak will smith pek çekilmio. will'im smith'im bu şarkı sana: gülmek sana yakışıo, gülmek sana yakışıo! :)

rölantideyim, beklerim.

2009-06-13T00:03:00.006+03:00

günün %80 ini karpuz gibi yatarak geçirdim. dün akşam bi fasıl biralandık zuzumla da ondan. biz bu hale pek tabi kadıköy'ünde geldik. önce isis, akabinde karga'da [cilala parlat durağı] takıldık. arpa suyu yaramıo bana ammavelakin çok severim bira denen meredi. yanında mozarella stick ve kaşarlı mantarlı güveç gibi kolestrol bombaları da olunca bi alman gibi bira içebiliorum.

kafayı yastıktan ayırabildiğim anlarda kompütür başındaydım. bilmem size de olur mu.. bazen kocaaa internet deryası az gelio bana. aranıorum ama bulamıorum ya işte o an kaşıntım başlıo.

bugün bu anlamda verimli bi gündü. güsel bloglar keşfettim, feysbuka daha az baktım, msn i bi kaç kelam dışında kullanmadım. mecburi ev hapsi bu vesileyle anlamlı bişeye dönüştü. bi de geçen gün hobarey spora gittim holey şeklinde naralar atmıştım bu sahifede. efenim aks dingil rot balans her türlü ayarım kaymış ve kemiğime yapışık 2 santim derinlikli kas kütlemde tarifi imkansız ağrılar zuhur etmiş vaziyette. es kaza kapı çalarsa, 5 metrelik mesafeyi 5 dakikada ancak yürüyebiliorum. kapıya vardığımda ise meçhul ziyaretçi çoktan araziye karışmış oluyor. bu bi kaç sefer tekrarlandı gün içinde.

rölantide geçen cumayı, cumartesi telafi etmek ümidiyle,
arrivederci!

good gööörl!

2009-06-11T02:52:00.007+03:00

efenim güne bi önceki postta arz-ı endam eden şen kahkahalarla başladım. ama böle gidemezdi tabi, kendimi boğum boğum boğacak bi film buldum goldmaxte. adı garage. dünya üzerinde bu filmi baştan sona izlemeye tahammül eden kaç kişi var acaba? biri benim. nerde böle ucubik karakterli daral film varsa toplayın getirin, ben izlerim.

yeterince sıkıldıktan sonra spor çantamı hazırlarken buldum kendimi. sonra bi baktım koşu bandındayım. bi baktım dambıl kaldırıorum, ay bi baktım mekik çekmekteyim. karameeeL, good gööörl dedim kendime.

dönerken tatlı akşamüstü güneşi saçlarımı okşuyordu. ah tanrım markete uğramalıyım dedim. meyveli yoğurt, ayran ve şu minik cep mendillerinden alarak manasız bi alışveriş yaptım. bunları yaparken hala aklımda derya baykal ve okinawa vardı. sıklıkla yaptığım gibi toplum içinde kıkırdamaya başladım. sonra koşar adım ev, marş marş. bıcı bıcı, anneyle yemek, firar, sevgiliyle kahve, dönüş, kardeşle how i met your mother izleyerek kapanışı yaptım.

ciao! :)

okinawa beni dinle! hiç işim olmaz senle!

2009-06-10T15:47:00.008+03:00

ben bu derya baykal'a bayılıorum yahu. kadında nası bi enerji var! onu izlerken istemsiz kıkırıklar atıorum evin içinde. çatlak yahu! :D

bugünkü programında okinawa yemekleri yapacakmışmış. okinawa, hani şu japonyanın güneyinde bi ada varmış ya, cümbür cemaat 158lere kadar yaşıo adamlar orada. wellness alimlerinin çokca bahsettiği bu adacıkta insanların bu denli uzun yaşamasının bi sebebi varmış. derya baykal anlatıo:

- efenim okinawa adasındaki insanlar yavaş yer, yavaş konuşur (bunu söylerken o da yavaşlıo) ve yavaş hareket ederlermişşş.. hiç işim olmaz hiiiiç işim olmaz kah kah kah!

ay buna mı güldün o kadar diyen çıkar belki ama yani o an, o kadının o mimikleri.. ilahi derya baykal, sen çok yaşa emi!

merkürümüz hayırlı ola!

2009-06-10T00:52:00.016+03:00

efenim konuyla alakalı şöle bi vızıldanmıştım daha önce. filaş filaş: sevgili merkür manasız geri gidişine dün itibariyle son verdi! vatana, millete, zodyağa, ve sana, ve bana hayırlı uğurlu olsun!

tevekkeli misler gibi uyandım bu sabah. daha bi adam sendeci, daha bi gaydiriguppak.. yükselen başak, haydin oda toplamaca oynayalım dedi. bi kaç dolap gözü eşeledim. atacak şey aradım, buldum, attım, sevindim. sonra arada bi uğradığım salon bölgesinde bi adet cam eşya gözüme çarptı. kendisinden cam eşya diye bahsediyorum çünkü hiç bi işlevi yok. süs olma gibi bi misyonu varsa da olamaz, çünkü çok sevimsiz. validehanıma döndüm ve "bu bu nedir bu, ne yapıyorsun bununla?!?" dedim. antikaymış efenim, ben ne anlarmışım. o sevmiomuş öle modern şeyleri, küçükyalı'daki antika çarşısından almışmış. yıllar yılı salonun orta yerindeki türkübar konseptli halıya tahammül ettiysem bu mavi cama da katlanabilirim diye düşünüp gerisin geri odama kaçtım.

"hava günlük güneşlik, enerji seviyem fena diil, spora mı gitsem yaa.." dedim. 10 gün önce gittim, tiko para verdim ve fakat koşu bandında zıplamışlığım yok henüz. tembellik hücrelerime işledi. yattığım yerden yaşasam modundayım. spor çantasını çıkardım dolaptan, belki dedim gözüm döner. işe yaramadı, gitmedim. zaten o kadar çok şey var ki yapmadığım.

*araba kullanayım? belki yarın.

*italyanca çalışayım? şimdi diil.

*şu pantalon terziye gitse? haftaya uğrarım.

böle böle tastamam üç ay geçti. çalışırken vakit olsa da yapsam dediğim şeylerin yüzde birini yapmış diilim. boyum kadar okunacak kitap var. kapağını kaldırıp, sağdan sola geçiriorum. hele merkür de geri gidince hepten sapıttım. neyse o yola geldi, sıra bende şimdi..

ciao!

alamet-i harika

2009-06-07T14:56:00.018+03:00

canım fransızca bilmek istiyor. geçerli bi sebebim var elbette. ahanda burada kendisi.

Calegore - Dancer Encore

sözlerinde ne der bilemiorum, dansla ilgili bişiler olduğu kesin.. aşkla ilgili de bişiler var muhakkak.. gelin görün ki bu zihin fransızcaya programlı diil. tamamen atıor da olabilirim. zira benzer bi durum scorpions'un wind of change adlı eserinde vuku bulmuştu. adamlar devrimden bahsederken -ingilizceden çakmadığım dönemler- biz böhööö çok seviorum ama o bana bakmıooğğ şeklinde gözyaşlarıyla eşlik edioduk şarkıya.

bu arada kardeşim geldi amerikanyadan, yaklaşık 20 gün kalıp dönecek. ev ahalisi olarak şenlendik bittabi, çiçeklendik, ballandık.. ve fakat ben pek keyifsizim. ve tam da bu yüzden gıcık oluorum kendime. kendi kendini sokan akrep misali. manalı şeylere rağbet edeceğin yerde virütik hastalıklara neden kapılırsın? bile bile niye kıyar insan kendine? hadi teoride mutabık kalalım, pratiğim senkronizasyon problemi çeker illa.

bu arada ingilteredeki okul için statement of purpose dedikleri illet mektubu yazdım. böle çok affedersiniz kusa kusa 3 gecede filan bitti. sonra ingilizce cv yaptım kendime. çok eğlendim gerçekten, öle böle diil! bi de ex-employer kırmadı beni, karameL hanım bünyemizde çalışmıştır evet doğrudur mealinde bi referans mektubu yolladı. hörmetlerimi sunarım kendilerine.

canım fransızca bilmek ve herşeye fransız kalmak istiyor.

au revoir!

gelişi güzel, gidişat kötü

2009-06-05T01:47:00.005+03:00

bi eskimo kafası. eskimolar da sever. sıcak bi yuva arıorum iglo da olur, uyar yani. balık tutalım sonra bırakalım. depresyonun resmini çizebilir misin habidin? ha bi daha bi daha! daha neler görecek bu irisler. kirişin altında durma deprem olur. olursa olur, kalırsa kal deme zaten kalıo çünkü. neden diye soruosun ama soru işaretini unutuosun. b vitaminleri topluca greve gitmişler, c vitaminine uygulanan bu çifte standart yok mu? çiftetelli oynayan haminneye yılan bile dokanmaz. yılandan korkmam karıncadan korktuğum kadar. karınca kararınca bi hayat bu. burda konuşulanlar burdan gitsin. git demek kolay it demek zor. zoru severim bebeğim uzaktan ama. uzaklara bakarken yakınlarım yalan oldu. yalan konuşmam, yalan söylerim. söyle bakalım ne ettin, ne bittin. bitli dedi kokoş, tam 5 gün yıkanmayan kendisi. kendin olmadığın sürece başkaları olman zor sanki. sandım ki bana bakıo, kendine iyi bak dedim ben de.

bu kadar.

son son.. bazı bazı..

2009-06-03T00:15:00.012+03:00

vur kır parçala olayları sona erdi evimizde. normal sayılabilcek ritme geri döndük. en son odamın möbleleri geldi. herşey beyaz, oda ışık doldu resmen! feng shuisi arttı çok şükür.. (:

ve fakat odamdaki ıvır zıvırın hacimsel olarak dörtte üçünü atmış olmama rağmen yine sığamadım. e naptım peki? yine attım!

dün işsizlik maaşımı çektim ptt'den. sora kuaföre gittim. saçıma balyaj yaptırdım ve gayet 80's bi model kesti berber ama sevdim. annem "sarı bu" şeklinde tepki verdi. sevdicek dudak büktü. ama dediğim gibi.. sevdim.

sora uzun zamandır yapmadığım bişi yaptım bugün. para kazandım! bi lise öğrencisine fizik dersi verdim, eskisi gibi diilim tabi, zorlandım açıkcası ama anlattıkça açıldım. perşembe sınavı varmış çocuğun, yarın tekrar gitcem. 2 günde mucize olamaz tabi ama en azından geçer not alsın yavrucak.

başka.. başka..

ingilteredeki okula başvuru için hazırlamam gereken bazı evraklar var. bu sebeple fakültemizin pek muhterem öğrenci işlerini aradım mesela. yarım ağız aldığım cevaplara şükredip kapatırken diplomam geldi aklıma. ne iş dedim? ne dese beğenirsiniz! 1 senedir rektörlükte imzadaymış diplomalar.. peh be dedim 2005te mezun oldum arkadaş, şaka gibi!..
@%*!&$?#

time goes by... so slowly

I don't know what to do!

alıntı, güzel bi kalıntı.

2009-05-31T20:13:00.006+03:00

bana itiraz etmeyin; babanız olacak kadar yaşlıyım, çok yaşadım, çok titredim, dünyaya çıplak geldiğimizi ve buradan çıplak gittiğimizi, hiçbir muhasebecinin hayat terazisini bizden yana eğecek yetenekte olmadığını unutan küçük adamlarla çevriliydim.

"bir yerde", jerzy kosinski

çok affedersiniz istifra ettim bi miktar.

2009-05-30T21:05:00.005+03:00

xx: hayatımdan bi sene daha çalıyorsun bık bık..

xy: ama hayatım?!?

henüz yapamadım.

benden çalınanlar, hacılananlar, çentik çentik yolunanlar için ihbarda bulunamadım.

böğürüp yüzüne "benden bunu bunu bunu çaldın ulan!" diyemedim.

benden

gözlerimin ferini,

küçük hayallerimi,

sustuğum şarkılarımı,

güneşli gündüzleri,

şen şakrak geceleri,

meşru yalnızlığımı ve gönüllü kalabalıklarımı çalanlar..

size özgü vicdanlarınızla hayatta başarılar..

hamsi pub & karga

2009-05-27T17:04:00.008+03:00

kadıköyünü :) nevizadeye çeviren zihniyet! kutluorum sizi.

dün akşam zuzumla hamsi pub'da rakılanıp, karga'da biralandık.
netice itibariyle midem biras keyifsiz, gözümün feri kaçık ama pişman diilim.
yine olsa yine içerim huleeeyn!

hamsi pub'da cebinizi zorlamadan bolcana deniz mahsulü ve mezeyle midenizi zorlayabilirsiniz. ve fakat kalamar için 2. bi mide edinmenizi öneririm, şahane oluo. modunuza göre rakı ya da bira içebilirsiniz. muhabbet edersiniz, sokakta olup biteni izlersiniz, gülersiniz, ağlarsınız, vesaire vesaire.

biz iflah olmaz alkol sempatizanları olarak çok sevdiğimiz karga'ya gittik tüm bunların üstüne. cila amaçlı. ferah sokaklardan karga'nın karanlık ve depresif ortamına geçmek zor olmadı bizim için. zira biz de karanlığız, biz de depresifiz.
şerefe!

karanlık ışığın müjdesidir.

ikea spor!

2009-05-26T00:52:00.012+03:00

ciciler vaaar! :)
efenim bugün ümraniye ikea'ya gittim. alacaklarımız belliydi ama biraz dolaşalım dedik.

gezerken gördüğüm bazı şeylere karşı tuhaf bi elektrik hissettim, aşık oldum galiba! :)

bi gün kısmet olur da kendi evime çıkacak olursam bu ciciler kesinlikle benim olacak..

genel hava itibariyle romantik şeyler beğendim. böyle hafif nostaljik, hafif vintage.. :P
fiyatları da resimledim ki, hususi, gören beğenen olur belki.

vintage fırın:

ece sükan severek kullanıomuş, çok memnunmuş. :P

şaka bi yana bence süper fikir! markası whirlpool, fiyatı net çıkmamış: 946 TL

dantel çerçeveli ayna:

çok hoş! yatak odasına ya da hole filan çok yakışır gibime geldi.

fiyatı: 59.95 TL

camı çiçek desenli, romantik mi romantik banyo dolabı:
dolabı tümüyle çekemedim ama yanlış hatırlamıyorsam alt tarafında çekmeceli bi bölüm var. kullanışlı ve kesinlikle çok romantik..
fiyatı: 364.29 TL en: 42cm boy: 198cm (bazı mobilyalarda ötv indirimi sebebiyle fiyatlar yeniden düzenlenmiş.)

çok amaçlı çekmece ünitesi:
masif ahşap ve boyutları: 43x35x118cm
fiyatı: 310.29TL

~~fin~~

dijiii dijiii

2009-05-25T16:13:00.004+03:00

of ya. sabahın kör amasında dijitürk geldi bağlantı yapmaya. daha dün gece kayıt yaptırdım.. bu ne hız yahu?! neyse, digiplus diye bi halt çıkmış, hd yayın yapan kanallar varmış. çirkin bi kutu getirip bağladılar. henüz afyonum patlamamışken annemden gelen soruyla ayıldım: "bunun daha küçüğü yok mu?" ayy anne dedim, renk de beğenelim istersen, siyahın başka bi tonu vardır belki!!!

ben orda gözümü ovuştururken dijitürk görevlisi de cihazın maharetlerini anlatıodu. işte kayıt yapma özelliği varmış, yayını ileri geri sarma özelliği varmış filan. neyse ben tek gözümle bakabiliorum adama, o derece uykum var ve ayılma problemi yaşıyorum [rem uykusundan mı kalktım anlamadım ki?]. bunlar gitti, ben de kumandayla oynayayım biraz dedim. receiverdan çıkan sesleri duymanız lazım. sanki uzay mekiği kondu salona. hasbinallah nidalarıyla kumandayı keşfetmeye çalışıorum. aha nooldu?! sevgili dijitürk kitlendi! moviemax midir nedir o kanalda kaldı, başka kanala da geçmio.

müşteri hizmetlerini aradım. önce küçük bi zeka testine tabi tuttular beni. sonra da gerçekten bi problem olduuna kanaat getirip servis yönlendircez dediler. beklemedeyim.

ama bunlar neden oluo ben biliorum. merkür geri gidio.. merkür geri giderken elektronik aletlere bi haller oluyor. insanların iletişim problemleri oluyor. bu gerçek. ne zaman merkür geri gitse sçtk derim ve illa başıma bişi gelir. geçen gün sevdicekle de tartıştık filan, pek keyfim yok yani. ama işin tuhafı annemle iyi geçinir oldum. merkür bana dokanıp anneme dokanmıyo demek, ilginç..

being alicia keys!

2009-05-24T18:42:00.011+03:00

Alicia Keys - If I Aint Got You

kimselere söylemedim, ilk defa blogda insan içine çıkıo ama benim bi hayalim var.

bu şarkıyı detone olmadan söylemek.

alicia gibi söyleyemem, onun gibi piyano çalamam, hatta onun kadar güzel de diilim. gelgelelim bu şarkı bana pek bi dokunuo. alicia da öle bi sölemiş ki, bu ses karşısında bi bizon sürüsü yolunu değiştirebilir.

yani allaaam karaoke olur, biri çalar ben eşlik ederim, artık kısmette ne varsa ama ölmeden şu şarkıyı içine etmeden sölicek kudreti bana ver. hatta kimse dinlemesin, alkış da istemem. amen.

yalnız reenkarnasyon gibi bi opsiyonumuz varsa, bi sonraki sefer bunun gibi nurlu bi surat, oktavı bol bi gırtlak, biras da yetenek.. iyi olurdu.. mümkünse yani.. bi daha amen.

les choristes

2009-05-23T00:40:00.007+03:00

les choristes'i bi kaç yıl önce izlemiş ve uzun süre etkisi altında kalmıştım.
dünyanın en cici filmlerinden bi tanesi.
yatılı bi erkek okulunda geçen film, okula yeni gelen müzik öğretmeniyle beraber çocukların hayatlarındaki değişimi ve koronun onlar üzerindeki etkisini konu alıyor.
vakt-i zamanında bit kıvamındayken yatakhane hayatını tecrübe etmiş biri olarak film beni bi hayli duygulandırmıştı. müziklerine ise bayılmıştım! buyrun:

google'da google'ı aratmak

2009-05-22T16:33:00.010+03:00

gerçek bi şapşallık örneği..

geçen gün olmuştu, demin de yaptım aynısını.

sonra kendime koca bi fesüphannnaaaallaaaah çektim.. [google'da google'ı aratmak]

dün bu benim ingiltere'de sertifika konulu sevdamla ilgili olarak bi kaç danışmanlık şirketine görüşmeye gittim. sağolsunlar, çok yardımcı oluyolar.. oluyolar da anlamadığım şey etraf sebil gibi bunlarla dolu.. başlı başına bi sektör olmuş, hiçbiri de öğrenci kısmısından para talep etmio.. okuldan komisyon alıyolarmış. iyi de yani, yine de nerden gelio bu değirmenin suyu? neyse banane di mi. geçelim bu faslı.

evet efenim, bournemouth diyordum ama londra olacak galiba. londra'daki bi okulu araştırmıştım ve danışmanlara bu okulu sormuştum ama kimsenin fikri yoktu. dün görüştüğüm (ve aralarında en ciddi bulduğum) bi firma hararetle bu okulu önerdi. böylece ben de londra'yı listenin ilk sırasına koydum. yalnız bu okula başvurmak için bi niyet mektubu (personal statement diyolar) yazmam gerekiomuş. ki bu beni fevakalade kasıo ama mecbur yazcaz bişiler.

sonrasında zey ve ece ile buluştum. cancan tayfası. nerede yiyelim ne yapalım derken, içimdeki rakılama arzusu ve ecenin de gazıyla asmalımescit'teki peymani ocakbaşı'na gittik. güsel bi yer, tavsiye edebilirim. fiyatlar kesinlikle fahiş diil, mezeler (özellikle ezmesi) ve kebapları on numara. yalnız burası biraz fifi bi yer. öle bildiğimiz ocakbaşılardan diil. fonda if you go away çalıo misal. sumaklı soğan getiriolar, o bile bi kibar.

çalışan kesim yorgun ve uykusuz olduğundan 9buçuk gibi kalktık ve evlere dağıldık. biras canım sıkkındı, eve gidesim yoktu, zuzumu aradım ben de. gel terasta biralanırıs diyince direk oraya ışınlandım. canım zu! sora geç vakit oldu, taksi bulamadık ve tabi ki zuzunun da ısrarıyla onlarda kaldım.

bu kadar alkollü bi günün ardından, bugün şaftımın kayması çok normal. google'da google'ı aratırım tabi. bi de biras önce salonun duvar kağıdı yine yeni yeniden kaplandı. bu seferki güsel oldu hakkaten. cheers!

kırmızı palto ve melekler hakkında

2009-05-20T01:26:00.012+03:00

ilkokul 1. sınıfın ilk günü.

tüm çocuklar ağlıyor, bi benim keyfim yerinde.

yalnız başıma bişiler yapmayı hep sevdim, öle anneci babacı bi çocuk diildim.

nedeni yok, diildim işte.

bi de okul hevesim vardı. bayılıyodum okul konseptine. aşağıdaki resimde görüleceği üzere okumaya da..

bi de tabi deliler gibi resim yapıodum.

saatlerce kendimi kaybedip, fişini çekip dünyanın hababam çiziodum.

o zamanlar bi palto aldı annem bana. kırmızı bi palto.

vatkaları vardı. :) 80ler çocuğu olmanın dayanılmaz hafifliği de denebilir.

o kadar severdim ki o paltoyu. içinde kendimi dünyanın en güsel şeyi sanırdım.

sonra o paltoyu 2. sınıfa giderken de giydim.
ama sonra bişi oldu, şimdi düşününce üstünde durmadığım, hayat diyip geçebildiğim.

[ama 7 yaşındaki bi çocuk hayatla ilgili ne bilebilir?]

ve attım o paltoyu. giymicem dedim. hırçın ve bedbaht bi çocuktum artık. korkak bi de.

geceleri uyumadan önce masal anlatırdı babam. hep aynı masalı.
her gece bıkmadan. bremen mızıkacıları.

masal bittikten sonra da dua ederdik beraber.

ve ben uyumaz düşünürdüm.

kendime sorular sorardım, cevaplarını bulana kadar düşünürdüm.

bu sırada fabrikanın uğultusu duyulurdu sadece. belki bi köpek havlardı.

kırmızı palto bi kenarda duruodu. onu giymiorum die anorak gibi bişi alındı bana.

ama aslında kapkara bi pelerin vardı omuzlarımda.

ve her gece düşündüm.

uyudum, uyandım, düşündüm.

seneler o pelerini eritti. zaman, her geçen günle bi iplik söktü o karanlıktan.

ve nerede bilmiorum, son parçasını da attım üzerimden.

kırmızı paltoyu hatırlayıp, gülümsedim.

o masumdu aslında.

~~~

çocuk kalbi kırılmamalı. hayattaki en büyük özgürlük çocukluk olmalı.

bi çocuğun yüzünü bi gün bile güldürmüşse,

ölümden sonrasına inanmıorum ama,

onu melekler karşılamış olmalı..

http://www.cumhuriyet.com.tr/

sahibini arayan sözler

2009-05-19T14:00:00.027+03:00

tıklayınca büyüyo! ;)

bence süper olmuş. kozyatağı palladium'da uçuşan bu düşünce baloncukları maltepe üni. iletişim fak. görsel iletişim tasarımı bölümü öğrencilerinin elinden çıkmış. yurdum insanı önce bi hö?! oluor tabi ama fikir çok hoş. günümüzde mesaj kaygısı olduğu kadar, mesaj beklentisi de var insanlarda.. al sana mesaj! baloncuklardan fal da tutulur hem.. :) ben de odama koysam mı şunlardan bi kaç dane? şöle yazabilir misal:

- 28 yaşındasın!

- 2 yıl sonra OTUZ olacaksın!

- crisis is not an excuse, get a job you loser

- kabuk'un suyunu değiştir.. (kabuk benim kaplumbağam olur.)

- kendinle barış çocuğum..

- anneeeee!

vb.

işte telefonumdaki diğer kareler..

there is no fairytale.

2009-05-19T02:20:00.006+03:00

yok tabi. varsa da şarkılarda ancak.

ne norveçte ne çinde ne de papua yeni ginede hatta kutuplarda da yok öle peri masalları filan.

egoistim diye şarkı yapsınlar canımı yesinler, ama böle aşkım böceğim muhabbetleri yenmio pek.

bu bağlamda yapılan açlık grevlerine de saygım sonsuz, acıkmak güzeldir zaten.

congrats bro!

2009-05-18T02:11:00.004+03:00

kapı pencere derken önemli mevzuları es geçer oldum.
kardişim, medarı iftiharım, ben madalyonun paslı o ise parlayan yüzü..
doktora yeterlilik sınavını vermiş ve yakında türkiye'ye gelecek!

bi senedir gurbet ellerde bi başına geceli gündüzlü çalıştın ve başardın.
[drama quenn mode on (:]
aslında öncesi var..

haftasonları ben eller havaya hayda hoppa yaparken, sen bilgisayarının başında bitmek bilmeyen formüller arasındaydın. ben janjanlı bi markada çalışıp ortalama bi maaşı yiyerek tatmin olmaya çalışırken, senin heyecanların bambaşkaydı. hergün bişiler öğreniyor, hatta öğretiyordun da.

senden gizli odanı karıştırdım bi sefer.
master tezini ciltletmiştin.
kapakta dedicated to my grandfather yazıyordu.
hayatta yediğim büyük yumruklardan biridir.

seninle gurur duymamak imkansız.
benim böle başarılarım, bi dikili otum olmadığı için belki de.
30 a yaklaşırken hala rotasız, nereden eserse oraya savrulan bi çocuk olduğum için ya da.
ama en önemlisi, tüm bu diplomalar ve sıfatlardan bağımsız olarak, senin gibi güsel kalpli bi kardeşim var ve asıl bununla övünüorum.
tebrikler kardişim, başarılarının devamını dilerim! ;)